خلافت مورد عمل مسلمانان واقع نشد، و چون مردم از قبول آن رو برتافتند آن را در خاندان خود بامانت سپرد تا قائم آل محمد ٦ و سلم آن را ظاهر سازد، و آيا اختلاف آن با قرآنى كه بنظر خلفاء وقت جمع آورى گرديد و بخط عثمان تحرير شد تا چه اندازه است؟ درست معلوم نيست.

على در مبارزه و دفاع سلمى خود

على ٧ پس از فراغت از دفن پيغمبر ٦ و سلم چون متوجه جامعه اسلامى شد بر خلاف انتظار او خود سرانه با ابو بكر بيعت كرده بودند، پيشوائى ابو بكر براى قريش و مهاجران رضايتبخش بود و حزب نيرومند بنى اميه را كه در جامعه اسلامى لكه دار بودند بآينده خوشى اميدوار ميساخت و رقابتى كه ميان اوس و خزرج دو طايفه انصار مدينه بود تسكين مى‌كرد، ولى با اين حال امرى بى‌منطق بود و از روى شتاب‌زدگى و مرعوبيت انجام شد از اين رو خود ابى بكر بارها گفت وليت عليكم و لست بخير منكم: من بر شما اختيار دار شدم با اينكه بهتر از شما نيستم و گاهى بسخن خود اضافه مى‌كرد كه و على فيكم با اينكه على ٧ ميان شما است مرا كار گذار خود گرديد؟!!! عمر هم چند بار گفت پيشوائى و بيعت ابو بكر (فلته) بود هر كس در جامعه اسلامى بمانند آن اقدام كند او را بكشيد فلته چيزى است كه بى‌اختيار و بدون توجه از دست برود، اين تعبير در بيان ماهيت خلافت ابو بكر و سستى بنياد آن بسيار شيوا و بجا است، وفات پيغمبر مردم را خيره و بيخود كرده بود و از شدت تأثر چنان خود را از دست داده بودند كه سفارش‌هاى پيغمبر از ياد آنها رفته بود و عقل خود را باخته بودند در اين بيحالى جنجال سقيفه آنها را مرعوب كرد و در همان جلسه اول بدون مراجعه بافكار عمومى و بحث و گفتگوى كافى با ابو بكر بيعت شد و دست آويز محكمى براى مخالفين سرى على ٧ پديد گرديد، چون سران قبائل مدينه در اين بيعت شركت كردند گردن گير آنان شد، زيرا در عرف آن روز عرب بيعت بزرگ قبيله بيعت همه افراد شناخته ميشد در اين هنگام ايستادگى على ٧ بجنگ ميكشيد و جنگ داخلى آن هم در مركز اسلام و ميان مهاجر و انصار بى‌ترديد جامعه نوبنياد اسلام را ريشه كن مى‌كرد و قبائل بيرون مدينه و جميع عربستان كه هنوز بر كشتگان خود كه در مقاومت با اسلام از دست داده بودند عزادار بودند سر بشورش بر ميداشتند و بهمدستى منافقان و استفاده‌جويان مركزى اساس دين را منهدم مى‌كردند، در اين صورت اسلام كه از دست ميرفت به جاى خود جامعه عربيت هم در خطر