ديگر پيش از برقرارى منظومه شمسى كنونى ما شب و روز و ماه و سالى نبوده يا نتواند بود و اگر كسى اين معنا را مستبعد داند و نتواند باور كند ميگوئيم مقصود از اينكه هر ماهى سى روز بوده و بواسطه آفريدن آمدن آسمان و زمين در ماهها كسرى واقع شده اينست كه چون خدا مدار ماه را بدوا دايره‌اى آفريد و دائره سيصد و شصت درجه است كه چون تقسيم بر دوازده شود هر قسمتى از آن كه در سير آفتاب يكماه است سى روز تمام بوده است ولى بواسطه اينكه زمين و آسمان بعدا آفريده شد و مركز زمين با مركز مدار آفتاب و ماه مخالف بود كسرى در پاره‌هاى ماهها پديد شد و پنج الى شش روز از ميزان ماهى سى روز كه مقتضاى تقسيم مدار بر دوازده است كسر شد.

عبد اللَّه بن عمر گفته اين سوره «إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ‌» تا آخر در ميانه روزهاى تشريق (١١- ١٣ ذيحجه) بر پيغمبر ٦ نازل شد و دانست كه حج وداعست، سوار شتر عضباء خود شد و در ميان همه حاج سخنرانى كرد خدا را ستود و ثناى او را بجا آورد سپس فرمود آى مردم هر خونى در دوره جاهليت ريخته شده هدر است و پيش از همه خون حارث بن ربيعة بن حارث (يكى از عموزاده‌هاى خود پيغمبر ٦ از تيره بنى هاشم) را هدر كرد اين شخص براى جستجوى دايه در تيره هذيل رفته بود و بنو ليث او را كشته بودند يا فرمود براى جستجوى دايه در بنو ليث رفته بود و هذيل او را كشته بودند، هر ربا و نزول قرضى كه در جاهليت بوده و تا كنون در ذمه قرض داران مانده ملغى است و پيش از همه نزول قرضهاى عباس بن عبد المطلب (عموى خود را) ملغى كرد. اى مردم روزگار چرخيده و امروز بسر دوره خود رسيده و مانند همان روز است كه خداوند تازه آسمان‌ها و زمين را آفريده شماره ماهها نزد خدا دوازده است در آغاز آفرينش آسمانها و زمين در كتاب خدا ثبت شده چهار آنها محترم است و نبايد در آن‌ها جنگيد رجب مضر كه ميان جمادى و شعبانست و ذو القعده و ذو الحجه و محرم.

در اين ماهها بخود ستم نكنيد، جا بجا كردن ماههاى حرام مزيد در كفر است كه آنان كه كافرند در آن گمراهى پيشه ميكنند ماهى را در يك سال حلال ميدانند و در يك سال حرام تا شماره ماههائى را كه خداوند حرام كرده برابر كنند سالى كه محرم را حرام ميكردند صفر را حلال ميدانستند و سالى كه صفر را حلال ميدانستند بجاى آن محرم را حلال مى‌شمردند اى مردم براستى شيطان نااميد