حضرت صالح علیه السلام از پیامبران عظیم الشّأنی است، که نام مبارکش در قرآن مجید نُه بار آمده،[١] و از حیث زمان بعد از نوح و قبل از براهیم علیه السلام بوده است.

آن حضرت دو هزار و نهصد و هفتاد و سه سال بعد از هبوط آدم علیه السلام به دنیا آمد، وی بر قوم ثمود ،[٢] مبعوث گردید.

[١] . قاموس قرآن ، ج ٤ ، ص ١٤٤ . سور و آیاتی که نام صالح علیه السلام در آن ها ذکر شده است عبارتند از : اعراف/٧٣، ٧٥، ٧٧ ؛ هود/ ٦١، ٦٣، ٨٩ ؛ شعراء/ ١٤٢.

[٢] . ثمود بیست و شش بار در قرآن کریم آمده، نام یکی از نواده‌های نوح علیه السلام است، که قبیله صالح علیه السلام بنام او نام گذاری شده‌اند (قاموس قرآن ، ج ١ ،ص ٣١٤).

قوم ثمود، امّتی از عرب بودند که پس از قوم عاد، به وجود آمدند و در سرزمین وادی‌القُری (بین مکّه و شام) در شهر حِجر (که هم اکنون بعضی از آثار آن شهر، در میان تخته سنگ های عظیم دیده می‌شود) می‌زیستند و از قبائل مختلف تشکیل شده بودند و همچون قوم عاد در بت‌پرستی، فساد، ظلم و طغیان غوطه‌ور بودند و در زندگی شان جز انحراف و گمراهی، چیز دیگری دیده نمی‌شد. آن ها در ظاهر دارای تمدن پیشرفته و شهرها و آبادی‌های محکم بودند و از قطعه‌های عظیم سنگ های کوهی، ساختمان می‌ساختند و برای حفظ خود پناهگاه های استواری ساخته بودند و در شهر حِجر دارای امکانات وسیع مادی و تشکیلات پر زرق و برق بودند، از این رو آن ها را اصحاب الحِجْرمی نامند. (قصه‌های قرآن ، ص ٦٨ ؛ تفسیر نمونه ، ج ١١ ، ص ١٢٢).