امام صادق علیه السلام می‌فرماید: «پیامبر (ص) پیک وحی را میان زمین و آسمان مشاهده کرد که می‌گوید: لا فَتی اِلّا عَلِیٌّ وَ لا سَیْفَ اِلّا ذُوالْفِقارُ.

در این اثناء فریادی برخاست که محمّد کشته شد! بعضی گویند: ابن قمعه، «مُصْعَب» سرباز لشکر اسلام را به گمان اینکه پیامبر (ص) است، با ضربه سختی از پای درآورد و سپس با صدای بلند فریاد زد: به «لات و عُزّی» سوگند! که محمّد کشته شد!

این شایعه از ناحیه هرکسی بود، بی‌گمان به نفع اسلام و مسلمین بود، زیرا دشمن به گمان اینکه محمّدm کشته شد، اُحُد را به قصد مکّه ترک گفت وگرنه لشکر فاتح قریش که شدیدترین کینه و دشمنی را نسبت به پیامبر (ص) داشتند به آن قصد هم آمده بودند که این دفعه از او انتقام بگیرند. بدون کشتن آن حضرت، اُحد را ترک نمی‌کردند.

نیروی پنج هزار نفری قریش؛ حتّی یک شب هم نخواست، پس از پیروزی در میدان جنگ به صبح برساند، هماندم راه مکّه را پیش گرفت و حرکت کرد و بدین ترتیب در جنگ اُحد نسبت به مسلمانان، خسارات مالی و جانی فراوانی وارد شد و هفتاد نفر از مسلمانان در میدان جنگ کشته شدند و عدّۀ زیادی مجروح افتادند و ...

رسول خداm نماز ظهر روز اُحد را به علّت زخم‌هایی که برداشته بود نشسته خواند و مسلمانان هم نشسته به وی اقتدا کردند، سپس به مدینه بازگشت و شب یکشنبه به مدینه رسید و مسلمانان به معالجه مجروحین خود پرداختند.[١]

[١] . رک: تاریخ پیامبر اسلام ، ص٢٨٠؛ مجمع البیان ،ج ١ ، ص ٥١٣ ؛ مغازی واقدی ،ج ١، ص ١٨٤ به بعد؛ سیره ابن هشام ،ج ٢ ،ص ٥١ به بعد؛ فروغ ابدیت ، ج ٢ ، ص ٢٨-٨٠.