ابراهیم علیه السلام که به فلسطین برگشته بود، ولی کراراً برای دیدار فرزندش اسماعیل به همسرش هاجر علیه السلام به مکّه می‌آمد، این راه طولانی را طی می‌کرد و از آنها خبر می‌گرفت و از اینکه مشمول لطف الهی شده‌اند و از مواهب الهی برخوردارند، بسیار خوشحال می‌شد، ولی چندان در مکّه نمی‌ماند و به خاطر اینکه ساره ناراحت نشود، زود به فلسطین برمی‌گشت.

اسماعیل علیه السلام درکنار مادرش کم‌کم بزرگ شد و به سنّ جوانی رسید و با قوم «جُرْهُم» معاشرت می‌کرد و فوق‌العاده مورد احترام آنان بود، تا اینکه زبانشان را یاد گرفت و طولی نکشید که با دختری از آن قبیله به نام «سامه» ازدواج کرد و پیوند ارتباط و امتزاجش با ایشان محکم شد.

کم‌کم داشت اسباب خوشی و آسودگی فراهم می‌شد، ولی روزگار با مرگ هاجر،[١] این بساط خوشی و آسایش را درهم پیچید.

ابراهیم علیه السلام اگرچه در سرزمین دور از اسماعیل علیه السلام به سر می‌برد، ولی

[١] . هاجر پس از سیزده سال اقامت در مکّه، سرانجام درسن نود سالگی، سال سه هزار و چهارصد و سی و سه بعد از هبوط آدم علیه السلام فوت کرد و زیر ناودان طلا در حجر اسماعیل مدفون گشت. اسماعیل علیه السلام بیست ساله بود، که مادرش هاجر فوت کرد. (بحارالانوار، ج ١٢، ص ١٠٦ ؛ طبقات ، ج ١، ص ٥١ ؛اعلام قرآن ، ص ١٣١).