اشاره: عبدالله بن سنان گوید، از امام صادق علیه السلام سؤال شد: «آدم و حوّا علیه السلام قبل از خروج از بهشت چه مدّتی را در آنجا به سر بردند؟ حضرت فرمود: خداوند تبارک و تعالی به هنگام غروب روز جمعه از روح خویش در آدم علیه السلام دمید، آنگاه حوّا را از پهلوی آدم علیه السلام آفرید و در همان هنگام، بعد از سجده فرشتگان، آنها را در بهشت خویش جای داد. به خدا قسم آنها جز شش ساعت را بیشتر، در خلد برین به سر نبردند و شبی را در آنجا به صبح نیاوردند، تا آن که مرتکب ترک اولی شده و عریان در میان باغستان عرش رها بودند، خداوند آن ها را مخاطب قرار داد: مگر من شما را از این درخت منع نکردم، آدم علیه السلام از کردۀ خویش پشیمان گشته و به حالت خضوع از راه حیا و شرمندگی درآمده و گفت: «ربَّنا ظَلَمْنا اَنْفُسَنا وَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَاغْفِرْلَنا» خداوند به آن دو فرمود:«از عرش من به زیر آیید، چرا که بهشت من جایگاه گنهکاران نیست».[٢]

مفسّران پیرامون بهشتی که آدم علیه السلام در آن می‌زیست، اختلاف نظر دارند: که آیا در زمین بوده است یا در آسمان؟

نظریه اول:آنچه رجحان دارد این است،که به چند دلیل این بهشت در زمین بوده است.[٣]

١. خدای سبحان آدم علیه السلام را در زمین آفرید، چنانکه در فرموده خدای متعال آمده است:

«اِنّی جاعِلٌ فِی الْاَرْضِ خَلیفَهٌ».[٤] در پی آن خداوند بیان نفرمود که وی را به آسمان منتقل کرده است.

[١] . تفسیر تبیان، ج ١، ص ١٥٧.

[٢] . تفسیر عیاشی ج ٢، ص ١٠.

[٣] . رک: مع الانبیاء فی القرآن، ص ٦٢ ؛ تفسیر المنار، ج١، ص ٢٧٧.

[٤] . سوره بقره/ ٣٠.