می‌فرماید: «ای موسی! من پروردگار توأم، از این رو به جهت ادب و تواضع کفش هایت را بیرون آر، چه این که تو در سرزمین پاک و مقدّسی (طُوی) گام نهاده‌ای، ای موسی! تو را برای نبوّت و پیامبری برگزیدم و به آنچه به تو وحی می‌شود گوش فرا ده، به راستی که من خدایم و خدایی جز من نیست، مرا پرستش نما و نماز را به یاد من به پای دار ...[١]

ای موسی علیه السلام ! در دست راست چه داری؟ گفت: عصای من است که بر آن تکیه می‌زنم و بوسیله آن برای گوسفندانم برگ درختان را می‌ریزم و کارهای دیگری نیز انجام می‌دهم.

فرمود: ای موسی!، آن را بینداز. آن‌گاه موسی علیه السلام آن را افکند، ناگهان به صورت اژدهایی درآمد و به هر سوی شتافت، موسی علیه السلام ترسید و به عقب برگشت و حتی پشت سر خود را نگاه نکرد! به او گفته شد: ای موسی! برگرد آن را بگیر و نترس. ما آن را به صورت نخست آن در خواهیم آورد.

و دستت را در جیب فرو ببر، هنگامی که خارج می‌شود سفید و درخشنده است و بدون عیب و نقص.

سپس پروردگارش به او فرمود: با این دو معجزه نزد فرعون برو و رسالت الهی را به وی ابلاغ کن، چه این که فرعون در سرکشی و قدرت طلبی پا از گلیم خود فراتر گذاشته است».

[١] . علامه طباطبایی می‌گوید: «طوی جلگه‌ای است؛ که در دامنه (کوه) طور قرار دارد وهمان جايي استکه خداوند سبحان آن را وادی مقدس نامیده.» (تفسیرالمیزان، ج ٢٧، ص ٢١٣).

دکترخزائلی،دراعلام قرآن می‌نویسد: «وادی ایمن، دره‌ای است كه موسی علیه السلام ، در آن نورالهی را، به صورت آتش، در درخت جلوه گر، دید ... و چون ، از مدین به طرف مصر آیند، این دره در طرف راست کوه سینا واقع است و در تورات (طوی) نامیده شده و این نام، در قرآن مجید سوره طه، آیه ١٢ و سوره نازعات، آیه ١٦ مسطور است ... بعضی آن (دره) را بقعه می‌دانند.» (اعلام قرآن، ص ٦٥١)