شکنجه و آزار قریش نسبت به مسلمانان بی‌پناه و بردگان شدّت یافت و هر قبیله‌ای به اذیّت و آزار افراد مسلمان خود پرداختند و آنان را به حبس کردن و زدن و گرسنگی و تشنگی شکنجه می‌دادند از جمله:

«سُمَیَّه» مادر عمّار بن یاسر عَنْسی، نخستین کسی است که در راه اسلام توسط ابوجهل با نیزه‌ای به شهادت رسید و یاسر پدر عمّار نیز در مکّه به شهادت رسید.

همچنین عبدالله بن یاسر، برادرش نیز در مکّه زیر شکنجه قریش از دنیا رفت و بِلال حَبشی که بردۀ «اُمَیَّه بن خَلَف جُمَحی» بود، این شخص هنگام ظهر که هوا به شدّت گرم می‌شد، بِلال را در صحرا و بیابان مکّه به پشت می‌خوابانید و سپس دستور می‌داد قطعه سنگی بزرگ بر سینه او نهاده شود و آن‌گاه به او می‌گفت: به خدا سوگند! به همین وضع خواهی ماند، تا جان دهی و یا از آیین محمّدm دست برداری و لات و عُزّی را پرستش نمایی.

بِلال با وجود اینکه شکنجه می‌شد می‌گفت: «اَحَد، اَحَد، خدا یگانه است» و ...[٢]

[١] . رک: تاریخ پیامبر اسلام ،ص ١٠٠ به بعد ؛تاریخ طبری ، ج ٢، ص ٧٢ ؛ سیره ابن هشام ،ج ١ ، ص ٣١٣؛ تاریخ کامل ،ج ٢ ،ص ٤٧ به بعد؛ بحارالانوار ،ج ١٨ ،ص ٢٠٤ ؛ مناقب آل ابی طالب ،ج ١ ،ص ٤٩ ؛ سیره النّبی ،ج ١ ،ص ٣٣٩ به بعد ؛ امتاع الاسماع ،ص ١٨ ؛ جوامع السیره ،ص ٥٤.

[٢] . طبقات ،ج ٣ ،ص ٢٣٣.