احسن القصص - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١٤٤
خود را به ترکیب از (سَمِعَ و اِیل) اسماعیل علیه السلام نام نهاد.
وی سه هزار و چهار صد و هیجده سال بعد از هبوط آدم علیه السلام در سرزمین شام متولّد شد.[١]
مورخین نام پدر او را ابراهیم علیه السلام و مادرش را هاجر کنیز «سنان بن عُلوان» پادشاه مصر دانسته اند.
اسماعیل علیه السلام نخستین فرزند ابراهیم علیه السلام است و اقوام عرب از نسل این پیامبر میباشند.[٢]
وی سرانجام در سنّ صد و سی و هفت سالگی (و به قولی صد و هشتاد سالگی) فوت کرد،[٣] و پیکرش را در کنار قبر مادرش (در حجر اسماعیل) کنار کعبه به خاک سپردند.[٤]
منقول است که اسماعیل علیه السلام دارای دوازده پسر بود.
یکی از فرزندان او «قدار» نام داشت، که نسل و آباءو اجداد رسول خداm که به اسماعیل علیه السلام میپیوندند، از این پسر بوده است.[٥]
شخصیّت حضرت اسماعیل علیه السلام
حضرت اسماعیل علیه السلام از اجداد و نیای عالی پیامبر اسلام است.[٦]
[١] . قصص الانبیاء، ص ٢٢٠.
[٢] . دائره الفرائد ، ج ١ ، ص ٤٣٠.
[٣] . قصههای قرآن ، ص ١٤٢.
[٤] . قصص قرآن ، ص ٣١٥.
[٥] . دائره الفرائد ، ج١ ، ص ٤٤٠.
[٦] . چنان که خود پیامبر (ص) فرمود: «اَنَابْنُالذَّبِیْحَتَیْنِ؛ من فرزند دو ذبیح و قربانی میباشم». و منظور رسول خداm از دو ذبیح و قربانی (اسماعیل و عبدالله) بود.