همۀ این دشواری‌ها، صبر و سپاس و حمد و ثنای ایّوب علیه السلام را فزونی بخشید، تا آنجا که آن حضرت در صبر و شکیبایی درمقابل ناگواری‌ها و مصیبت‌ها ضرب‌المثل شد.(چنانکه صاحب البدایه والنهایه در جلد اوّل کتاب خود متذکر شده است).

منقول است که همسرش به وی گفت: ای ایّوب! اگر از خدای خود بخواهی، گرفتاری تو را رفع خواهد کرد، در پاسخ گفت: هفتاد سال ، سالم زندگی کردم، اگر هفتاد سال هم برای خدا صبر کنم، کم است.[١]

دانشمندان درباره مدّت گرفتاری حضرت ایّوب علیه السلام اختلاف نظر دارند: برخی گفته‌اند که سه سال بوده و قولی نیز هفت سال و چند ماه می‌داند و برخی آن را هیجده سال نقل کرده_‌اند.[٢]

ایّوب علیه السلام اُسوۀ صبر و سپاس

قرآن مجید حضرت ایّوب علیه السلام را بهترین بندۀ خدا، شکیبا و متوجّه و اَوّاب می‌خواند.[٣] و او را از صالحین و نیکوکاران شمرده و وی را بر جهانیان برتری داده است.[٤]

تاریخ زندگی آن حضرت نشان می‌دهد، که وی بین هفت تا هیجده سال به طور دائم در رنج و عذاب بود و در بستر طاقت فرسای بیماری آن چنان گرفتار گردید، که جز همسر باوفایش، تمام فامیل ها او را ترک كرده و دشمنان لب به

[١] . رک: دائره الفرائد ، ج ١ ، ص ٤٧١ ؛ تاریخ انبیاء عمادزاده ، ص ٤٥٣ به بعد ؛ بحارالانوار ، ج ١٢ ، ص ٣٣٩ به بعد.

[٢] . قصص الانبیاء، ص ٣٣١ ؛ علل الشرایع ، ص ٧٥ ؛ خصال ، ج ٢ ، ص ٣٩٩ ؛ دائره الفرائد ، ج ٢ ، ص ٤٧٢.

[٣] . سوره ص / ٤٤.

[٤] . سوره انعام/ ٨٥، ٨٦.