موسی علیه السلام همواره فرعونیان را به سوی خدا دعوت می‌کرد، ولی دعوت و پند و اندرز وی سودی نبخشید. بلکه آنان بر سرکشی و طغیان خود و آزار و شکنجه مؤمنان می‌افزودند، موسی علیه السلام در برابر این وضعیت در پیشگاه پروردگار خویش عرضه داشت:

خدایا ! تو، به فرعون و سران قوم او زرق و برق دنیوی و اموال و دارایی و لباس گران بها و کاخ‌ها و بستان‌ها و قدرت و حاکمیّت بخشیدي، ولی آنها در برابر این نعمت‌ها عناد و کیفر ورزیده و مردم را از ایمان آوردن به تو باز داشتند.

بار خدایا! اموال آنها را نابود ساز و بر قساوت و عناد و کینۀ آنها بیفزا،زیراآنان تا زمانی که با چشم خود نبینند گرفتار عذاب دردناک تو شده‌اند، توفیق ایمان آوردن نخواهند یافت.

خداوند به موسی و هارون علیه السلام فرمود: دعای شما را مستجاب کردم، بنابراین هر دو ثابت قدم باشید ...[١].

خداوند دعای موسی علیه السلام را مستجاب گرداند و فرعون و قوم او را به خشکسالی و قحطی و کاهش محصولات کشاورزی و درختان میوه کیفر داد، تا شاید به ضعف و ناتوانی خود و عاجز بودن پادشاه و خدایشان فرعون در برابر قدرت الهی پی ببرند وپندوعبرت گیرند، ولی سرشت آنان پندپذیر نبوده و درس نگرفتند ... و غرق در تباهی‌ها بودند، از اعتقاد به نشانه‌ها و آیات روشنی که دلالت بر رسالت موسی علیه السلام داشت روگردان بودند، از این رو به تبهکاری‌های خود ادامه دادند.

در این هنگام بود که انواع بلاها و ناگواری‌ها بر آنان فرود آمد، از جمله:

[١] . اقتباس از سوره یونس/ ٨٨، ٨٩.