خداوند قوم عاد را بعد از نوح علیه السلام در زمین استقرار داد، آن ها افرادی تنومند، بلندقامت و نیرومند بودند، بطوری که با دست خویش، سنگ کوه ها را می‌شکافتند و به عنوان جنگاوران برگزیده به حساب می‌آمدند.

شهرهای آباد، زمین های خرّم و سرسبز و باغ های پرطراوت داشتند، طغیان، بی‌بند و باری، عیش و نوش و شهوت‌پرستی و بت‌پرستی، جهل و گمراهی، لجاجت و سرکشی، در سراپای وجودشان دیده می‌شد و هرگز حاضر نبودند که از روش خود دست بکشند و در برابر حق تسلیم گردند.[٣]

حضرت هود علیه السلام قوم خود را به پرستش خدای یگانه و ترک بت‌پرستی دعوت کرد، زیرا آن را تنها راه رهایی از عذاب قیامت می‌دانست.[٤]

ولی این دعوت در قوم عاد مؤثر واقع نشد. آنان هود علیه السلام را تحقیر کرده و او را بی‌مقدار شمردند و نسبت نادانی و سبک مغزی و دروغ به وی دادند، ولی هود علیه السلام با تأکید بر این که فرستادۀ خدای جهانیان است و جز خیرخواهی آنان منظوري ندارد، این نسبت‌هاي ناروا را از خود نفی کرد.[٥]

[١] . قومی بودند که هفتصد سال قبل از میلاد مسیح در سرزمین احقاف زندگی می‌کردند و جدّشان «عاد بن عوص» بود، به همین دلیل به آن ها قوم عاد می‌گفتند و حضرت هود علیه السلام نیز از همین قوم بود و «عاد بن عوص» جدّ سوم او به شمار می‌آمد. (قصّه‌های قرآن ، ص ٥٨).

[٢] . سوره احقاف/ ٢١. احقاف جمع حقف به معنای شن و ماسه است، که بین یمن و عمان تا حضرموت و شِحر «که منطقه‌ای است در ساحل اقیانوس هند از سمت یمن» بوده است.

[٣] . اقتباس از سوره‌های اعراف/ ٦٩ ؛ هود/ ٥٩ ؛ فجر/٨ ؛ شعراء/ ١٢٨-١٣٥.

[٤] . اقتباس از سوره‌های اعراف/٦٥ ؛ احقاف/٢١ ؛ هود/٥٠.

[٥] . اعراف/ ٦٦-٦٨.