حضرت سلیمان علیه السلام یکی از پیامبران معروف بنی‌اسرائیل است، که هم دارای مقام نبوّت بوده و هم دارای حکومت،[١] و نام مبارکش هفده بار در قرآن ذکر شده است.[٢]

وی چهارهزار و سیصد و نود و یک سال بعد از هبوط آدم علیه السلام متولّد شد، نام پدرش «داوود» است که با یازده واسطه به حضرت یعقوب علیه السلام می‌رسد، و نام مادرش را «اَبِیشاغ» یا «تشبع» ضبط کرده اند.[٣]

[١] . روایت شده که چهار نفر بر سراسر زمین، حکومت و فرمانروایی کردند که دو نفر از آ ن ها مؤمن بودند (سلیمان و ذوالقرنین علیه السلام ) و دو نفر کافر (بُخت النّصر و نمرود) بودند (سفینه البحار ، ج ١ ، ص ٦٠).

[٢] . قاموس قرآن ، ج ٣ ، ص ٣٠٦ . سور و آیاتی که نام سلیمان علیه السلام در آن ها ذکر شده است عبارتند از: بقره/ ١٠٢ (مکرر) ؛ نساء/ ١٦٣ ؛ انعام/ ٨٤ ؛ انبیاء/ ٧٨، ٧٩، ٨١ ؛ نمل/ ١٥، ١٦، ١٧، ١٨، ٣٠، ٣٦، ٤٤ ؛ سبأ/ ١٢ ؛ ص/ ٣٠، ٣٤.

[٣] . وی از جمله زنانی است، که نام او در قرآن به نیکی یاد شده است. از زبان فرزندش سلیمان علیه السلام آمده است: «پروردگارا! شکر نعمت هایی را که بر من و پدرم و مادرم ارزانی داشته‌ای به من الهام فرما».

از این آیه استفاده می‌شود، که مادر سلیمان علیه السلام همچون پدرش داوود علیه السلام و خود وی، مورد الطاف الهی بوده و شکر به سزای را لازم داشته، که سلیمان پیامبر علیه السلام خواهان الهام الهی برای ادای آن بوده است. (سوره نمل/ ١٩؛ ریاحین الشریعه ، ج ١ ، ص ٢٠٣).