ابراهیم علیه السلام نامی است سُریانی به معنی «اَبٌ رَحیم» بوده؛ یعنی پدر مهربان، سپس «حاء» آن به «هاء» تبدیل گردیده، و بعضی گویند معنی ابراهیم از «بَرِیٌ مِنَ الْاَصْنامِ» و «هامَ اِلی رَبِّهِ» می‌باشد، یعنی از بت‌ها دوری می‌جسته و به خداوند خویش گرویده است.[٢]

[١] . قاموس قرآن ج ١ ص ٤، سور و آیاتی که نام ابراهیم علیه السلام در آن ها ذکر شده است عبارتند از: بقره/ ١٢٤، ١٢٥ (مکرر) ١٢٦، ١٢٧، ١٣٠، ١٣٢، ١٣٣، ١٣٥، ١٣٦، ١٤٠ (مکرر) ٢٥٨، ٢٦٠ ؛ آل عمران/ ٣٣، ٣٥، ٦٧، ٦٨، ٨٤، ٩٥، ٩٧ ؛ نساء/ ٥٦، ١٢٥ (مکرر) ١٦٣ ؛ انعام/ ٧٤، ٧٥، ٨٣، ١٦١ ؛ توبه/ ٧٠، ١١٤ مکرر ؛ هود/ ٦٩، ٧٤، ٧٥، ٧٦ ؛ یوسف/ ٦، ٣٨ ؛ ابراهیم ٣٦ ؛ حجر/ ٥١ ؛ نحل/ ١٢٠، ١٢٣ ؛ مریم/ ٤١، ٤٦، ٥٨ ؛ انبیاء/ ٥١، ٦٠، ٦٢، ٦٩ ؛ حج/ ٢٦، ٤٣، ٧٨ ؛ شعراء/ ٦٩ ؛ عنکبوت/ ١٦، ٣١ ؛ احزاب/ ٧ ؛ صافات/ ٨٣، ١٠٤، ١٠٩ ؛ ص/ ٤٥ ؛ شوری/ ١٣ ؛ زخرف/ ٢٦ ؛ ذاریات/ ٢٤ ؛ نجم/ ٣٧ ؛ حدید/ ٢٦ ؛ ممتحنه/ ٤ (مکرر) ؛ اعلی/ ١٩.

[٢] . دائره الفرائد ، ج ١ ، ص ٨.