او را در باغ عِفْرون، پسر صُوعرحِتّی، که به ٤٠٠ سکه نقره خریداری کرده بودند، پهلوی قبر همسرش ساره و مادر اسحاق علیه السلام دفن کردند و اکنون مدفن او شهر الخلیل (در کشور فلسطین) نام دارد.[١]

پادشاه زمان ابراهیم و اعتقادات مردم

ولادت ابراهیم علیه السلام در دوران «نِمرود بن کنعان بن کوش بن حام بن نوح» بوده است.

نمرود علاوه بر بابل، بر سایر نقاط جهان نیز حکومت می‌کرد، چنانکه امام صادق علیه السلام فرمود:

چهار نفر بر سراسر زمین سلطنت کردند، دو نفر از آنها از مؤمنان به نام سلیمان بن داوود و ذوالقرنین علیه السلام و دو نفر از آنها از کافران به نام نِمرود و بخت النّصر بودند.[٢]

در عصر ابراهیم علیه السلام علاوه بر بت‌پرستی، پرستیدن ستاره و ماه و خورشید هم وجود داشته،[٣] «بابلیان، خدایان زیادی داشتند ... به این ترتیب که هر شهری خدایی داشت، که نگاهبان آن بود و شهرهای بزرگ و روستاها، خدایان کوچک‌تری داشتند که آنها را پرستیده و به آنان اظهار علاقه می‌کردند.

هرچند به طور رسمی، همه در مقابل خدای بزرگ‌ترشان کُرنِش می‌کردند، ولی

[١] . قصص قرآن ، ص ٣٠٩ ؛ سفر تکوین، ٢٣/١٥-٢٠.

[٢] . بحارالانوار ، ج ١٢ ، ص ٣٦ . روایت شده، اولین کسی که به محاجه و ستیز لفظی در مورد ذات باری تعالی پرداخت، همان نمرود بن کنعان است.

ابن عبّاس گوید: خداوند پشه‌ای را بر نمرود مسلّط گردانید، حشره ابتدا، لبان نمرود را گزید و سپس از راه بینی وارد مغز او شد و بعد از ابتلای او به عذابی که چهل شبانه روز طول کشید، به هلاکتش رسانید (مجمع البیان ، ج ٢ ، ص ٦٣٥ ؛ بحارالانوار ، ج ١٢ ، ص ١٨ و ٣٧).

[٣] . سوره انعام/ ٧٥-٧٩.