هنگام عبّاس، عموی پیامبر (ص) فکر کرد که اگر رسول خداm به طور قهر آمیز وارد مکّه شود، کسی از قریش زنده نمی ماند، از پیامبر (ص) اجازه گرفت و بر مرکب آن حضرت سوار شد و گفت: می‌روم شاید کسی را ببینم به او بگویم اهل مکّه را از ماجرا باخبر کند، تا بیایند و امان بگیرند.

عبّاس حرکت کرد و نزدیک شهر مکّه آمد، اتّفاقاً در این هنگام صدای ابوسفیان را شنید که به یکی از دوستانش به نام بُدَیْل می‌گوید: من هرگز آتش افزون‌تر از این آتش‌ها ندیدم!

بُدَیْل بن وَرْقاء خُزاعی گفت: فکر می‌کنم این آتش‌ها مربوط به قبیله خُزاعه باشد. ابوسفیان گفت: قبیله خُزاعه از این خوارترند که این همه آتش برافروزند!

در اینجا عبّاس، ابوسفیان را صدا زد. ابوسفیان صدای عبّاس را شناخت و گفت: چه خبر؟

عبّاس پاسخ داد: این رسول خداm است، که با ده هزار نفر سربازان اسلام به سراغ شما آمده‌اند!

به این ترتیب عبّاس، ابوسفیان را همراه خود، سوار بر مرکب رسول خداm کرد و با سرعت به سوی پیامبر (ص) برگشت. از کنار هر گروهی و آتشی از آتش‌ها می‌گذشت می‌گفتند: این عموی پیغمبر (ص) است که بر مرکب او سوار شده، شخص بیگانه‌ای نیست، تا به جائی رسيد که عُمَربن خطّاب بود.

هنگامی که چشم عُمَر به ابوسفیان افتاد گفت: شکر خدا را که مرا بر تو (ابوسفیان) مسلّط کرد، در حالی که هیچ امانی نداری! فوراً خدمت پیامبر (ص) آمده و اجازه خواست تا گردن ابوسفیان را بزند، ولی عبّاس فرا رسید، عرض کرد: ای رسول خداm! من به او پناه داده‌ام.

پیامبر اکرمm فرمود: من نیز فعلاً به او پناه می‌دهم، تا فردا که او را نزد من