گروهی در زمان پیامبری حضرت داوود علیه السلام ، در شهر «ایله» که در ساحل دریای سرخ قرار داشت؛ زندگی می‌کردند، خداوند آن ها را از صید ماهی در روز شنبه نهی کرده بود و پیامبران این نهی خدا را به آن ها گفته بودند، آن روز را ، ماهیان احساس امنیّت می‌کردند و کنار دریا ظاهر می‌شدند، ولی روزهای دیگر به قعر دریا می‌رفتند.

دنیاپرستان بنی‌اسرائیل برای صید ماهی فراوان، نقشه عجیبی طرح کردند و آن نقشه این بود که آبراه ها و حوضچه‌هایی در کنار دریا درست کنند، به طوری که ماهی ها به آسانی وارد حوضچه شوند و آن ها را روز شنبه در آن حوضچه‌ها محبوس نمایند و روز یکشنبه اقدام به صید آن ها کنند و همین نقشه عملی شد، با همین نیرنگ و ترفند ماهی زیادی نصیبشان می‌گردید و ثروت سرشاری را از این راه بدست می‌آوردند و مدّتی زندگی را به این منوال پشت سر نهادند.

در آن شهر حدود هشتاد و چهار هزار نفر جمعیّت زندگی می‌کردند، این ها مطابق روایاتی که نقل شده، سه گروه بودند:[٢]

گروه اول از آن ها (حدود هفتاد هزار نفر) به این حیله خشنود بودند و به آن دست زدند.

[١] . رک: مجمع البیان ، ج ٤ ، ص ٤٩٣ ؛ بحارالانوار ، ج ١٤ ، ص ٥٦ ؛ تفسیر قمی ، ج ١ ، ص ٢٤٤ ؛ حیوه القلوب ، ج ١ ، ص ٣٤٨ به بعد ؛ تفسیر امام عسکری ، ص ١٠٦ ؛ قاموس قرآن ، ج ٣ ، ص ٢٠٩.

[٢] . سعدالسعود ، ص ١١٩ ؛ حیوه القلوب ، ج ١ ، ص ٣٤٩.