ولی پسر دعوت پدرش را نپذیرفت و بر نافرمانی خود اصرار ورزید و تصوّر کرد آن‌چه قرار است به وجود آید، یک سلسله امور طبیعی و معمولی است و امیدوار بود که بدون سوار شدن بر کشتی نجات یابد.

از این رو به پدرش گفت: من به کوهی که آب به آن نمی‌رسد، پناه می‌برم و از غرق شدن نجات خواهم یافت.

نوح علیه السلام گفت: ای پسر! امروز هیچ نگهداری در برابر فرمان خدا نیست، مگر آن کس که خدا به او رحم کند، ولی او همچنان از دادن پاسخ مثبت به پدر امتناع می‌ورزید و تصوّر می‌کرد تلاشش برای دست‌یابی به قلّۀ کوه، او را از غرق شدن می‌رهاند، ولی قدرت آب و امواج خروشان آن، فرزند گمراه و کافر نوح علیه السلام را در کام خود فرو برد.

نوح علیه السلام فریاد زد: پروردگارا! پسرم از خاندان من است و وعده تو در مورد نجات خاندانم حق است.

خداوند در پاسخ نوح علیه السلام فرمود: ای نوح علیه السلام ! او از اهل تو نیست، او عمل ناصالحی است، بنابراین آنچه را از آن آگاه نیستی، از من مخواه.

نوح علیه السلام عرض کرد: پروردگارا! من به تو پناه می‌برم، از درگاهت چیزی بخواهم که آگاهی به آن ندارم و اگر مرا نبخشی و به من رحم نکنی، از زیانکاران خواهم بود.[١]

[١] . اقتباس از سوره هود/ ٤٢-٤٧.