نوح علیه السلام اوّلین پیامبر اولوالعزم است که در سن هشتصد و پنجاه سالگی به پیامبری مبعوث شد و خداوند او را با رسالت خویش به سوی قومش فرستاد. مردم عصرش غرق در بت پرستی، خرافات و فساد بودند، آنها در حفظ عادات و رسوم باطل خود بسیار لجاجت و پافشاری می‌کردند و به قدری در عقیدۀ آلوده خود ایستادگی داشتندکه حاضر بودند بمیرند، ولی از عقیده سخیف خود دست برندارند، بطوری که دست فرزندان خود را گرفته و کنار نوح علیه السلام می‌آوردند و خطاب به فرزند خود می‌گفتند:

در صورت زنده ماندن پس از ما، هرگز از این دیوانه پیروی نکنید. و از او بترسید، مبادا شما را گمراه کند.

آن مردم به پرستش بت‌ها رو آورده و غرق در گمراهی و کفر گشته بودند.[٢]

آنان خدایان متعدّد داشتند، حضرت نوح علیه السلام مدّت نهصد و پنجاه سال میان قوم درنگ کرد و آن ها را به پرستش خدا دعوت نمود.[٣]

آن حضرت به قوم خود گفت: من شما را از عذاب الهی برحذر داشته و راه نجات و رهایی را برایتان روشن می‌سازم، خدای یگانه را بپرستید و لحظه‌ای به او شرک نورزید، زیرا من بیم آن دارم که اگر غیر او را پرستش کنید و یا دیگری را با او شریک بدانید، شما را در قیامت به شدت کیفر کند.[٤]

[١] . همان.

[٢] . سوره نوح/ ٢٣، ٢٤.

[٣] . سوره عنکبوت/ ١٤.

[٤] . سوره‌های هود/ ٢٥، ٢٦ ؛ نوح/ ٢-٤.