«هرکدام چیزی را در راه خدا قربانی کنید، قربانی هرکدام از شما قبول شد، او به آنچه میل دارد سزاوارتر و راستگوتر است.» (نشانۀ قبول شدن قربانی در آن عصر به این بود که صاعقه‌ای از آسمان بیاید و آن را بسوزاند).

فرزندان، این پیشنهاد را پذیرفتند. هابیل که گوسفند چران و دامدار بود از بهترین گوسفندانش یکی را که چاق و شیرده بود برگزید، ولی قابیل که کشاورز بود از بدترین قسمت زراعت خود خوشه‌ای ناچیز برداشت. سپس هر دو بالای کوه رفتند و قربانی‌های خود را بر بالای کوه نهادند، طولی نکشید صاعقه‌ای از آسمان آمد و گوسفند را سوزانید، ولی خوشۀ زراعت باقی ماند، به این ترتیب قربانی هابیل پذیرفته شد.[١]

و روشن گردید که هابیل مطیع فرمان خداست و قابیل از فرمان خدا سرپیچی می‌کند.[٢]

٢. اوّلین فرزندی که از آدم و حوّا علیه السلام به وجود آمد، دختری به نام «عتاق» بود.

و او اوّل کسی بود که بر عرصۀ زمین به طغیان و فساد پرداخت و خداوند بر او گرگی بسان جثّه فیل و کرکسی در هیئت چهار گوش مسلّط کرد، تا او را از میان ببرند

[١] . سوره مائده/ ٢٧.

[٢] . قصص الانبیاء ، ص ١١٤ ؛ مجمع البیان ، ج ٣ ، ص ١٨٣.