٢. خداوند بهشت موعود (بهشت جاودان) را درآسمان توصیف فرموده است، پس اگر آدم علیه السلام در این بهشت جای داشت، شیطان جرأت نمی‌کرد به او بگوید«آیا تو را به درختی جاودانه و سلطنتی کهنه نشدنی راهنمایی کنم».[١]

٣. بهشت جاودان، جایگاه نعمت‌های خداست، نه جای تکلیف و حال آنکه خداوند به آدم و حوّا علیه السلام دستور داد که از میوۀ آن درخت تناول نکنند.

٤. خداوند در وصف کسانی که در بهشت جاودان آسمان وارد می‌شوند فرموده است: و آنان از بهشت بیرون نمی‌روند.

در حالی که آدم و حوّاO از بهشتی که در آن وارد شده بودند رانده شدند، بنابراین متعیّن است که آن بهشت غیر از بهشتی است که در قرآن به مؤمنین وعده داده شده است.

٥. گذشته از این ها هنگامی که شیطان از سجده بر آدم علیه السلام سر برتافت، مورد لعن قرار گرفت و از بهشت بیرون رانده شد، بنابراین اگر این بهشت، همان بهشت جاودان بود، شیطان قادر نبود با وجود خشم خدا به آن راه یابد و آدم و حوّا علیه السلام را بفریبد.

نظریه دوم: عدّه‌ای معتقدند که آدم و حوّا علیه السلام در بهشت جاودانه (آسمان) می‌زیسته‌اند، زیرا الف و لام تعریف بدان پیوسته و آن را به صورت علم درآورده است، و در مورد شیطان می‌توان تصوّر کرد که او از بیرون بهشت، آدم علیه السلام و همسرش را وسوسه کرده، به گونه‌ای که آنان آوای او را شنیده و سخن او را دریافته‌اند، اگر گفته شود هرکس به بهشت جاودانه رود، از آن هرگز بیرون نخواهد آمد، گوییم این بعد از برپایی رستاخیز است، امّا پیش از آن امکان بیرون آمده از بهشت هست.[٢]

نظریه سوم: گروهی گفته‌اند: این بهشت بوستانی از بوستان‌های دنیا بوده،

[١] . سوره طه/ ١٢٠.

[٢] . تفسیر تبیان، ج ١، ص ١٥٦ ؛ تفسیر مجمع البیان، ج ١، ص ٥-٨٤.