که به دیده حقارت بدان می‌نگریستند، دارای دانش و شناختی برتر از آنان است و به همین دلیل از آنان خواست که اگر به گمان خودراست‌می‌گویندو به‌جانشینی درزمین از آدم علیه السلام سزاوارترند، به وی خبر دهند، از آن اسمائی که تعلیم آدم علیه السلام داده شد. ولی فرشتگان از پاسخ درمانده و با عذر و پوزش، خدای خویش را مخاطب قرار دادند:

«خدایا ما تو را آن گونه که سزاواری، منزّه می‌دانیم و بر اراده تو معترض نیستیم، چرا که ما از علم و دانش جز آنچه به ما بخشیده‌ای، بهره‌ای نداریم و تو از هر چیز آگاهی، و کارهایت براساس حکمت است».

سپس خداوند به آدم علیه السلام فرمود: ای آدم علیه السلام خبر بده به آن فرشتگان از آن اسماء (که به تو تعلیم داده شده است). وقتی که آدم علیه السلام فرشتگان را از آن اسماء خبر داد، فرشتگان در شگفتی فرو رفتند، خداوند به آنها فرمود: «آیا به شما نگفته بودم که من (خداوند) عالم به غیب و پنهانی‌های آسمانها و زمین هستم و آگاهم به آنچه آشکارا می‌گویید و آنچه را نهان می‌دارید».[١]

چهارم: سجده کردن فرشتگان به آدم علیه السلام

موضوع تکامل انسان، تا به درجه‌ای که فردی از آنان به نام آدم علیه السلام ، برگزیدۀ خداوند قرار گرفت و این خلقت و تکامل آن و اختیار کردن برگزیده‌ای از آن، تا جائی که به فرشتگان دستور رسید، یک چنین سَمبُل خلقت را مورد تکریم و احترام فوق‌العاده قرار داد. به قسمی که او را برای کمال خلقت و برگزیدگی وی، مورد سجدۀ تکریم و تعظیم نه عبودیت قرار دهند.

این حقیقت در پنج آیۀ مختلف مطرح شده، و تکرار آن مستوجب عظمت یک چنین سمبُلی واقع گشته، که بدانند نه یکبار و نه دوبار، بلکه پنج بار در سوره‌های

[١] . سوره بقره/ ٣١-٣٣.