قریش پس از آنکه نقشه خود را برای کشتن پیامبر (ص)، نقش برآب دیدند سخت عصبانی بودند، در جستجوی وی به تکاپو افتادند، تمام راههای یثرب را بستند و افراد ماهری را که در شناسایی ردّ پای اشخاص مهارت کامل داشتند، مأمور کردند تا به هر قیمتی شده، از طریق ردّ پای او، جایگاه او را به دست آورند. قیافه‌شناس معروف مکّه به نام «اَبو کُرز بن عَلْقَمَة بن هِلال خُزاعی» با ردّ پای پیامبر (ص) آشنا بود، روی این اصل تا نزدیکی غار ثور آمد و گفت: خط مشی پیامبر (ص) تا این نقطه بوده است، احتمال دارد که او در غار پنهان شده باشد.

کسی را مأمور کرد که به داخل غار برود، آن شخص هنگامی که مقابل غار آمد، دید تارهای غلیظی بر دهانۀ آن تنیده شده و کبوتران وحشی در آنجا تخم گذارده‌اند. وی بدون اینکه وارد غار گردد برگشت و گفت: تارهایی بر دهانه غار وجود دارد و حاکی از آن است که کسی آنجا نیست.

این فعّالیّت سه شبانه روز ادامه داشت و پس از سه روز تلاش و کوشش، جملگی مأیوس شدند و از فعالیّت دست برداشتند.