متن پیمان با مواد یاد شده، به امضای تمام منتقدان «قریش» جز «مُطْعِم بن عَدِیّ بن نَوْفَل بن مُطَّلِب بن عبد مناف» رسید و با شدّت هرچه تمام‌تر به مورد اجرا گذارده شد.

ابوطالب علیه السلام از عموم ‌خویشاوندان ( فرزندان هاشم ‌و مُطَّلب ) دعوتی به عمل آورد و یاری پیامبر (ص) را بر دوش آنها گذارد و دستور داد: که عموم فامیل از محیط مکّه به درّه‌ای که در میان کوه‌های مکّه قرار داشت و به «شِعب ابیطالب» معروف بود و دارای خانه‌های محقّر و سایبان‌های مختصری بود، منتقل شوند و در آن‌جا مسکن گزینند و از محیط زندگی مشرکان دور باشند.

لذا بنی‌هاشم و بنی مطلّب به ابوطالب علیه السلام پیوسته و همراه وی (در شب اوّل محرم سال هفتم بعثت) در شعب ابیطالب درآمدند.[١]

[١] . «شعب» در لغت به معنی «درّه» و در فرهنگ «حجاز» به معنی «محلّه» نیز استعمال شده است.

«شعب ابی طالب» در حاشیۀ شرقی «مسجدالحرام» شامل فضای وسیعی است که اکنون سنگفرش شده، و محل خواندن نماز و استراحت حُجّاج در ایّام شلوغی و موسم حج است، امتداد آن تا منطقه «غزّه» بین دو کوه «ابوقبیس» و «خَنْدمه» می‌باشد.

وقتی «قُصَیَ بن کلاب» جدّ چهارم پیامبر به مکّه حاکم شد و کعبه را برای ششمین بار نوسازی کرد، هرجایی از مکّه را در اختیار خاندانی قرار داد، این بخش از مکّه که وجه کعبه و مقابل «باب کعبه» و «مقام ابراهیم» بود براي قبیلۀ خویش اختصاص داد. خانه‌های ابوطالب، عبدالله پدر پیامبر، خدیجه، عبّاس و ... همگی در این بخش قرار گرفته و در طول تاریخ به نام‌های متفاوت چون «شعب أبی یوسف»، «شعب بنی هاشم»، «شعب علی بن ابی طالب» نامیده شده است. (با هم به حج و عمره، ص ١٧٨).