رسول خداm بار دیگر به آنان دستور هجرت به حبشه را صادر کرد. مهاجران حبشه این بار به سرپرستی جعفر بن ابیطالب علیه السلام رهسپار آن کشور شدند که هشتاد و سه مرد و هیجده زن بودند.

چون قریش از رفاه و آسودگی مهاجران در حبشه خبر یافتند، بر آن شدند که دو مرد نیرومند و قوی از قریش،[١] نزد نجاشی پادشاه حبشه بفرستند، تا مسلمانان را از آن کشور براند و به مکّه بازگرداند.

لذا آن دو با هدیّه‌هایی برای نجاشی و وزرای او روانه حبشه شدند و هدایا را به آنها تقدیم کرده، سپس به نجاشی گفتند: برخی از جوانان نادان ما به شما پناه آورده‌اند، آنها دست از دین و آیین قوم خود برداشته و به دین شما نیز نگرویده‌اند و خود دینی را اختراع کرده‌اند که نه تو و نه ما به آن آشنایی نداریم، اینك اشراف قوم آنان و پدران و عموها و قبیله‌های آنها ما را نزد شما فرستاده‌اند، تا آنها را به سوی آنان بازگردانی، زیرا آنها از وضع این افراد آگاهی بیشتر داشته و به عیب‌های آنان واقف‌ترند.

نجاشی اصحاب رسول خداm را فراخواند، هنگامی که نزد وی حضور یافتند به آنان گفت: این دین و آیینی که به واسطه آن از قوم خود جدا شده‌اید چیست؟ و چرا به دین و آیین ما و یا سایر مردم نگرویده‌اید؟

جعفر بن ابیطالب علیه السلام لب به سخن گشود و به او پاسخ داد: پادشاها! ما مردمی بودیم که در دوران جاهلیّت به سر می‌بردیم، بت می‌پرستیدیم و گوشت مردار می‌خوردیم و ... تا آن که خدا پیامبری برای ما فرستاد، که نَسَبِ او را می‌شناسیم و به راستگویی و امانت‌داری و عفّت و پاکدامنی او اعتقاد داریم، وی ما را به پرستش خدا دعوت می‌کند، تا خدا را یکتا دانسته و تنها او را پرستش کنیم و ... (تمام دستورات اسلام را برایش شمرد).

[١] . به نام‌های «عبدالله بن أبی ربیعه و عَمْروبن عاص بن وائل».