در هفت مورد،[١] از آیات قرآن مجید آمده است، که جهان (آسمان ها و زمین) در شش روز آفریده شده است، ولی در سه مورد علاوه بر آسمان ها و زمین ؛ (ما بَیْنَهُما ) یعنی آنچه در میان زمین و آسمان قرار دارد، نیز به آن اضافه شده است، که در حقیقت توضیحی است برای جمله قبل، زیرا همۀ این ها در معنی آسمان‌ها و زمین جمع است، چون می‌دانیم آسمان، شامل تمام چیزهایی می‌شود که در جهت بالا قرار دارد و زمین نقطه مقابل آن است.

در سوره فصّلت این شش روز تشریح شده است؛می‌فرماید: آفرینش زمین را در دو روز و کوه ها و برکات و مواد غذایی مختلف را نیز در دو روز، که در مجموع چهار روز می‌شود و سپس آسمان را در دو روز آفریدیم.[٢]

پیداست که غرض از یوم ( روز ) بیست و چهار ساعت نیست، بلکه منظور یک دوران است،[٣] خواه این دوران یک سال باشد یا صد سال یا یک میلیون سال و یا میلیاردها سال.

در اینکه یکی از معانی «یوم» همان «دوران» است شواهد فراوانی داریم که به برخی از آنها اشاره کنیم:

الف) در قرآن صدها بار کلمۀ «یوم» و «ایّام» بکار رفته است و در بسیاری از موارد

[١] . سوره‌های اعراف/ ٥٤؛ یونس/٣؛ هود/٧؛ فرقان/٥٩؛ سجده/٤؛ ق/ ٣٨؛ حدید/٤.

[٢] . سوره فصّلت/ ٩-١٢.

[٣] . رک: تفسیر نمونه ، ج ٦ ، ص ٢٠٠ ؛ قاموس قرآن ، ج ٣ ، ص ٣٣٩.