خداوند متعال در قرآن مجید در ضمن هجده آیه[١]، سرگذشت چند تن از پیامبران پیشین که مأمور هدایت قوم مشرک و بت‌پرستی بودند، بیان می‌کند و از آن قوم به عنوان «اصحاب القریّه»،[٢] یاد کرده که آنها به مخالفت برخاستند و فرستادگان خدا را تکذیب کردند و سرانجام به عذاب دردناکی گرفتار شدند.

دربارۀ این شهری که پیامبران به سوی او فرستاده شدند، میان مفسّران اختلاف نظر است. ولی مشهور این است که «انطاکیه»،[٣] بوده.

و نیز در اینکه این رسولان چه کسانی بودند؟ میان مفسّران گفتگو است.

قول مشهور این است که این فرستادگان از شاگردان عیسی علیه السلام و فرستاده او بودند، که برای بشارت و هدایت مردم انطاکیه به آن شهر وارد شدند.[٤]

[١] . سوره یس/ ١٣-٣١.

[٢] . «قریه» در اصل نامی برای محلّی است که مردم در آن جمع می‌شدند، و گاهی به خود انسانها نیز قریه گفته می‌شود، بنابر این، مفهوم گسترده‌ای دارد که هم شهرها را شامل می‌شود و هم روستاها، هرچند در زبان فارسی معمولی، تنها به روستا اطلاق می‌شود، ولی در لغت عرب و در قرآن مجید، کراراً به شهرهای مهم و عمده مانند «مصر» و «مکّه» و امثال آن اطلاق شده است، (تفسیر نمونه ، ج ١٨ ، ص ٣٤٠).

[٣] . «انطاکیه» یکی از شهرهای قدیم سوریّه است که «نیکاتور» در سال سیصد قبل از میلاد آن را بنا کرده، این شهر در روزگار قدیم، از حیث ثروت و علم و تجارت، یکی از سه شهر بزرگ کشور روم محسوب می‌شد، شهر انطاکیه تا حلب نود و شش کیلومتر و تا اسکندریه پنجاه و نه کیلومتر فاصله است و عدّه سکنۀ آن در حدود سی هزار نفر است و هم اکنون از نظر جغرافیایی جزء قلمرو کشور ترکیّه است (قصص قرآن ، ص ٣٢٠).

[٤] . برخی معتقدند اینها از فرستادگان حضرت عیسی علیه السلام هستند، که دو تای اولی «شمعون و یوحنا» و سومی «بولس» نام داشتند. (اعلام قرآن ، ص ٧١٦).