از احادیث چنین برمی‌آید که در زمان حضرت سلیمان علیه السلام گروهی در کشور او،[٣] به عمل سحر و جادوگری پرداختند. سلیمان علیه السلام دستور داد تمام نوشته‌ها و اوراق آنها را جمع‌آوری کرده، در محلّ مخصوصی نگهداری کنند (این نگهداری برای آن بود که مطالب مفیدی برای دفع سحر در میان آنها وجود داشت).

پس از وفات سلیمان علیه السلام ، گروهی آنها را بیرون آورده و شروع به اشاعه و تعلیم سحر کردند، بعضی از این موقعیّت استفاده کرده و گفتند:

سلیمان علیه السلام اصلاً پیامبر نبود، بلکه به کمک همین سحر و جادوگری ها بر کشورش مسلّط شد و امور خارق‌العاده انجام می‌داد!

گروهی از بنی‌اسرائیل هم از آن ها تبعیّت کردند و سخت به جادوگری دل بستند، تا آن جا که دست از تورات نیز برداشتند.

[١] . سوره بقره/ ١٠٢.

[٢] . در اینکه این دو کلمه به چه معناست، میان نویسندگان و لغویین اختلاف نظر است. برخی می‌گویند «هروت» به معنی حاصلخیزی و «مروت» به معنی بی مرگی است و هاروت و ماروت، مأخوذ از این دو لفظ می‌باشند.

ولی بعضی معتقدند: در اوستا الفاظ «هرودات» که همان «خرداد» باشد و همین «امردات» به معنی بی‌مرگ که همان «مرداد» است، به چشم می‌خورد (اعلام قرآن ، ص ٦٥٥ ؛ تفسیر نمونه ، ج ١ ، ص ٣٧٥).

[٣] . در سرزمین بابل که شامل منطقۀ وسیعی بین رود فرات و دجله می‌شد.