ما از ذکرآن‌ها در اینجا صرف‌نظرکرده، لذا فقط به ذکر حدیثی که امام رضا علیه السلام آن را از حسین به علی علیه السلام روایت می‌کند می‌پردازیم، چرا که قرائن متعدّدی این حدیث را تأیید می‌کند و با بسیاری از تفاسیر دیگر قابل تطبیق است.

امام رضا علیه السلام از حسین بن علی علیه السلام روایت می‌کند:

سه روز قبل از شهادت پدرم، مردی از اشراف «تمیم» بنام عمرو نزد وی آمد و گفت: پیرامون اصحاب رَسّ و زمان و مکان زندگیشان و نیز پادشاه و پیامبری که هم عصر با آنان بود مرا با خبر سازید و بفرمایید که آیا آنان به عذاب الهی مبتلا گشتند یا خیر؟

[١] . واژۀ «رَسّ» در اصل به معنی اثر مختصر است و بعضی گویند به معنی چاه است.

به هر حال نامیدن این قوم به این نام، یا به خاطر آن است که اثر بسیار کمی از آن ها بجای مانده است یا به جهت آن است که آن ها چاه‌های آب فراوان داشتند.

بعضی آن قوم را اصحاب «سحق» نیز نامیده‌اند، چرا که زنانشان به یکدیگر اکتفا می‌کردند و مردان نیز به لواط بسنده می‌نمودند. (تفسیر نمونه ، ج ١٥ ، ص ٩١ ؛ تفسیر قمی ، ج ٢ ، ص ٤٦٥ ؛ مجمع البحرین ، ج ١ ، ص ١٧٥)

[٢] . فرقان/ ٣٨ – ق/ ١٢.