پادشاه بعلبک همسر بدکاری داشت که وقتی شاه به سفر می‌رفت او جانشین شوهرش شده و بین مردم قضاوت و حکومت می‌کرد، آن زن مُنشی حکیم و با ایمانی داشت که سیصد مؤمن را از حکم اعدام او نجات داده بود و در سراسر زمین زنی زشت کارتر از همسر شاه نبود.

با شاهان متعدّدی همبستر شده بود و از آنها دارای فرزندان بسیار بود. شاه همسایه‌ای صالح از بنی‌اسرائیل داشت که دارای باغی در کنار قصر شاه بود و در گوشه‌ای از آن باغ زندگی می‌کرد. شاه به او احترام می‌نمود، ولی همسر شاه در غیاب شاه، آن مؤمن صالح را کشت و باغ او را غصب و تصرّف کرد، وقتی که شوهرش از سفر آمد، زن ماجرا را به او گفت. شوهرش گفت: کار خوبی نکردی.

خداوند متعال الیاس علیه السلام را به بعلبک فرستاد، وی به آن شهر وارد شد و مردم آنجا را از بت‌پرستی برحذر داشت و آنها را به سوی خدای یکتا فراخواند.

بت‌پرستان آن حضرت را تکذیب کردند و به ساحت مقدّسش توهین نمودند و او را از خود راندند، ولی او با کمال مقاومت به دعوت و مبارزات خود ادامه داد و آزار آنها را تحمّل کرد و آنها را به سوی توحید دعوت نموده، ولی آنها بر طغیان خود افزودند و عرصه را بر حضرت الیاس علیه السلام تنگ کردند.

الیاس علیه السلام خدا را سوگند داد که شاه و همسر بدکارش را، اگر توبه نکردند به هلاکت برساند و به آنها هشدار داد. این هشدار باعث شد که شاه و طرفدارانش خشونت بیشتر نمودند و تصمیم گرفتند تا الیاس علیه السلام را شکنجه داده و به قتل برسانند. الیاس علیه السلام از دست آنها گریخت و به پشت کوهها و درون غارها رفت و در آنجا هفت سال مخفیانه زندگی کرد و از گیاهان و میوه درختها می‌خورد و ادامه زندگی می‌داد.