داوود علیه السلام به معنای کسی است که زخم دل خویش را با داروی محبّت التیام بخشد، و بعضی گفته‌اند کسی است که عشق و سوز خود را با اطاعت و فرمانبرداری از خداوند شفا بخشید.[١]

روایت شده:[٢] داوود علیه السلام کنیزی داشت که هر شب مأمور بود، درب ورودی خانه وی را قفل نماید و بعد از آن داوود علیه السلام به عبادت خدا مشغول می‌گشت.

شبی آن کنیزک، مردی غریبه را درون خانه اربابش دید. از او پرسید: که چه کسی تو را وارد خانه کرد و تو کیستی؟او گفت: من کسی هستم، که بدون اجازۀ شاهان و حکمرانان بر آن ها وارد می‌گردم.داوود علیه السلام این‌سخن راشنید متوجّه شد،که ملک‌الموت به سراغش آمده است، گفت: چرا قبلاً پیام نفرستادی، تا من برای مرگ آماده شوم؟

عزرائیل گفت: من قبلاً پیام‌های بسیاری برای تو فرستادم! داوود علیه السلام گفت: آن پیام‌ها را چه کسی برای من آورد؟عزرائیل گفت: پدرت،برادرت،همسایه‌ات وآشنایانت کجا رفتند؟داوود گفت: همه مُردند.عزرائیل گفت: آن ها پیام رسان های من به سوی تو بودند که تو نیزمی‌میری،همان‌گونه‌که‌آن ها مُردند.سپس عزرائیل جان داوود علیه السلام را قبض کرد.[٣]

وی را در بیت‌المقّدس کشور فلسطین به خاک سپردند. این مکان امروزه به نام شهر داوود شناخته می‌شود، در جهت جنوب شرقی مسجدالاقصی و در دامنه‌ی

[١] . کافی ، ج ٣ ، ص ١٢٢.

[٢] . قصص الانبیاء ، ص ٤٨٧ ؛ بحارالانوار ، ج ١٤ ، ص ١٤ ؛ حیوه القلوب ، ج ١ ، ص ٣٣٥.

[٣] . امام صادق علیه السلام می‌فرماید: داوود علیه السلام در روز شنبه به مرگ ناگهانی از دنیا رفت و پرندگان بسیاری با بال های خویش بر جنازه او سایه افکندند. (کنزالفوائد ، ص ١٨٠).