در آن وقت که حضرت داوود علیه السلام در سنین نوجوانی بود و در میان لشکر بنی‌اسرائیل قرار داشت، با فلاخنی که در دست داشت، در پیشاپیش لشکر، «جالوت» فرماندۀ دشمن را هدف قرار داد و یکی دو سنگ به سوی او پرتاب کرد، که درست بر پیشانی و سر «جالوت» اصابت کرد و او در میان وحشت و تعجّب سپاهیانش به زمین سقوط کرد و کشته شد.

با کشته شدن جالوت، ترس و هراس عجیبی به سپاهیانش دست داد و سرانجام در برابر صفوف لشکر «طالوت» فرار کردند، و بنی اسرائیل پیروز شدند، به این ترتیب طالوت با لشکر اندک بنی‌اسرائیل بر دشمنان غلبه پیدا کرد.

حضرت داوود علیه السلام از آن وقت دارای موقعیّت عظیم در نزد اشموئیل علیه السلام و بنی‌اسرائیل گردید و سرانجام دارای مقام نبوّت و حکومت گردید.[١]

(٢٩)

[١] . گویند بعد از قتل جالوت، طالوت دخترش را به ازدواج داوود علیه السلام درآورد (کنز الفوائد ، ص ١٨٠).