قوم یهود با حمل این صندوق در جلوی لشکر ، یک نوع اطمینان خاطر و توانایی روحی پیدا می‌کردند و این قدرت و عظمت تا مدّتی بعد از رحلت موسی علیه السلام ادامه داشت، ولی همین پیروزی ها و نعمت‌ها کم‌کم باعث غرور آن ها شد و تن به قانون شکنی دادند.

سرانجام بدست فلسطینیان شکست خورده و قدرت و نفوذ خویش را همراه صندوق عهد (تابوت) از دست دادند، بدنبال آن، چنان دچار پراکندگی شدند که در برابر کوچک ترین دشمنان، قدرت دفاع نداشتند، تا جایی که دشمنان، گروه کثیری از آن ها را، از سرزمین خود بیرون راندند و حتّی فرزندان آنان را به اسارت گرفتند.

این وضع، سال ها ادامه داشت، تا آن که خداوند پیامبری بنام اشموئیل علیه السلام ،[١]

[١] . طبرسی می‌گوید: میان مفسّران اختلاف نظر وجود دارد:

که منظور از پیامبر بنی‌اسرائیل در این مقطع زمانی کیست، بعضی او را اشموئیل خوانده‌اند، که معادل آن در زبان عربی، اسماعیل است و اشموئیل در قاموس تورات، به معنای مستجاب الدعوه است. (مجمع البیان ، ج ٢ ، ص ٦١٠).

ولی بطور صریح در قرآن سورۀ کهف، آیۀ ٢٤٦ نامی از او برده نشده، فقط با لفظ «نبی» از او یاد شده است، امّا طبق روایات متعدّد و گفتار مفسّرین آن نبیّ بنی‌اسرائیل، اشموئیل علیه السلام نام داشته است.