خود را به اطراف فرستاد، تا مردم را به اجبار گرد آورده و سپاه بزرگی را تدارک ببیند و بنی‌اسرائیل را تعقیب کنند، تا قبل از اینکه به فلسطین فرار کنند به آنها دست یابند.

فرعون و سپاهیانش از شهر بیرون رفته و به تعقیب موسی علیه السلام و بنی اسرائیل پرداختند و باغ و بستان‌ها و گنجینه‌های زر و کاخ‌های سر به فلک کشیدۀ خود را رها کردند و برای همیشه دست از این همه نعمت‌ها شستند، زیرا آنان هرگز به وطن خویش باز نگشتند، ولی بنی‌اسرائیل چنین نعمت هایی را در فلسطین به ارث بردند.

بنی‌اسرائیل به ساحل دریای سرخ و کانال سوئز رسیدند[١] و از آنجا نتوانستند عبور کنند، لشگر تا دندان مسلّح و بی‌کران فرعون همچنان به پیش می‌آمد، شیون و غوغای بنی‌اسرائیل به آسمان رفت و نزدیک بود از شدّت ترس، جانشان از کالبدشان پرواز کند.

[١] . باید توجه داشت که رود عظیم نیل، از شمال کشور (تانزانیا) شروع و تا مصر ادامه دارد و ١٢٠٠ کیلومترآن، در خاک مصر در جریان است و این رود، مصر را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌کند و برای رسیدن، از غرب به شرق مصر؛ باید از این مانع آبی گذشت.

دومین راه آبی بزرگ (بحر احمر) است، که در شمال شرق، به دو شاخه تقسیم می‌شود، شاخه شرقی آن، خلیج عقبه و شاخه غربی آن، خلیج سوئز را تشکیل می‌دهد و صحرای سینا به صورت شبه جزیره‌ای بین این دو خلیج واقع شده، اما این شبه جزیره، از شمال شرقی و غربی خشک بوده، یعنی از طرف شرق بدون مانع آبی، به فلسطین و از طرف غرب، به بخش شرقی مصر راه دارد و با توجه به این که ترعه سوئز، راه آبی است، که در قرن ١٩م. به وسیله دلسپس فرانسوی حفر شده، هیچ مانع آبی در شمال شرقی مصر، که نزدیک‌ترین راه به ارض موعودیا فلسطین است، وجود نداشته، بنابراین اگر محل استقرار قوم یهود، در زمان حضرت موسی علیه السلام ، آن نقطه از مصر بوده باشد، بدون مانع می‌توانسته‌اند، به فلسطین بروند.

اما از آنجا که قرآن صراحت دارد، که عبور قوم یهود، از دریا بوده و این معبر آبی با معجزه حضرت موسی علیه السلام ، به گذرگاه خشک تبدیل گردید، دلیل روشنی است که باید محل استقرار بنی‌اسرائیل، در غرب رود نیل باشد، تا بناچار، برای رسیدن به ارض موعود، از رودی عبور کنند و آن هم تنها رود عظیم نیل است، که قرآن به علت طولانی بودنش، از آن به عنوان (البحر) يعني دریا نام برده است.(دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید، ص ١٣٤)