موسی علیه السلام این خبر را کاملاً جدّی گرفت، به خیرخواهی این مرد با ایمان ارج نهاد و به توصیه او از شهر خارج شد، در حالی که ترسان بود و هر لحظه درانتظار حادثه‌ای! تمام قلب خود را متوجّه پروردگارکردو از خدای خود می‌خواست که او را از شرّ ستمکاران نجات دهد.[١]

دوره دوم: هجرت موسی علیه السلام به سوی مَدْیَنْ

موسی علیه السلام تصمیم گرفت، به سوی «مَدْیَن» که شهری در جنوب شام و شمال حجاز بود و از قلمرو مصر و حکومت فرعونیان جدا محسوب می‌شد برود، امّا جوانی که در ناز و نعمت بزرگ شده و به سوی سفری می‌رود که در عمرش سابقه نداشته، نه زاد و توشه‌ای دارد، نه مرکب و نه دوست و راهنمایی، و پیوسته از این بیم دارد که مأموران فرا رسند و او را دستگیر کرده، به قتل رسانند. وضع حالش روشن است.

گرچه سفری طولانی بود و توشۀ راه سفر را به همراه نداشت، ولی در این راه، یک سرمایه بزرگ همراه داشت و آن سرمایه ایمان و توکّل بر خدا ! لذا هنگامی که رهسپار شهر مَدْیَنْ شد گفت: امیدوارم که پروردگار مرا به راه راست هدایت کند.[٢]

[١] . اقتباس از سوره قصص/ ١٨-٢١ ؛ مجمع البیان ، ج ٧ ، ص ٢٤٥، ٢٤٦ ؛ تفسیر نمونه ، ج ١٦ ، ص ٤٩ ؛ قصص قرآن ، ص ١٢٧ .

[٢] . سوره قصص/ ٢٢.