قصّه بر وزن «فِعلَه» مصدر نوعی از فعل «قَصَّ» به معنای خبر، حدیث، بخشی از سخن، امر، آنچه نوشته شود، شأن، داستان، حال، کار، سخن، رمان و قصه ای که نوشته شود، آمده است».[١]

جمع «قِصّه» «قِصَص» است؛ مثل سِدرَه که جمع آن سِدَر است.«ابن منظور» در لسان العرب به نکته ظریفی اشاره دارد که «قِصَص، جمع قصه ای است که نوشته می شود». [٢]

افزون بر قِصَص که جمع قصه است، واژه قَصَص (به فتح قاف) نیز وجود دارد که مفرد و از ماده «قصّ» و به معنای قصه و داستان است و البته نام یکی از سوره های قرآن نیز هست.

ناگفته نماند که در کتاب های لغت، درباره مصدر یا اسم بودن این واژه، اختلاف نظرهایی وجود دارد:

غالب لغت نویسان بزرگ از جمله مؤلفان کتاب های لسان العرب ، اقرب الموارد ، منتهی الأرب ، تاج العروس و ... آن را اسم دانسته اند که در معنای مصدری به کار رفته است. [٣]

در هر حال کلمات و اصطلاحات «قصه»، «قَصَص»، «روایت»، «مَثَل»، «حدیث»،

[١] . تحلیلی نو از قصص قرآن ، ص١٧.

[٢] . لسان العرب، ابن منظور، ذیل قصص.

[٣] . بحوث فی قصص القرآن، ص ٤١ .