قرآن آشکارا بیان می‌کند که ایّوب علیه السلام به بیماری مبتلا شد و پروردگار خویش را خواند، خداوند دعای او را مستجاب گرداند و بیماری او را برطرف ساخت و اهل او را به او باز گرداند.[٣]

خدای متعال نحوۀ شفا یافتن ایّوب علیه السلام را این گونه بیان می‌کند: «ای ایّوب! با پای خود به زمین بکوب»[٤]، آن حضرت نیز برای امتثال امر او چنین کرد و به دستور خداوند چشمه‌ای از آب سرد جوشید، سپس به او فرمان داد، تا خود را در آن چشمه شستشو دهد و از آن بنوشد و بدین ترتیب خداوند درد و بیماری ظاهری و باطنی آن حضرت را از بین برد.

استاد مصطفی مراغی در تفسیر خود می‌گوید: «این اشاره به نوع بیماری است، که ایّوب علیه السلام بدان مبتلا بوده و آن بیماری پوستی غیرمُسری مانند «اگزما» و خارش بدن و امثال آن بوده، که جسم آدمی را به شدّت رنج می‌دهد، ولی بیماری کشنده‌ای نیست ... چنان که اشاره دارد آن آب از آب‌های معدنی بوده، که برای این نوع بیماری‌ها سودمند است. چه این که این قبیل آب ها، همانگونه که فایده ظاهری دارد، نوشیدن آن نیز سودمند است.[٥]

[١] . تفسیر نمونه ، ج ١٩ ، ص ٢٩٦ ؛ قصص قرآن ، ص ٢١٢.

[٢] . دائره الفرائد ، ج٢ ، ص ٤٧٣.

[٣] . انبیاء/ ٨٣، ٨٤.

[٤] . سوره ص/ ٤١-٤٤.

[٥] . تفسیر المراغی ، ذیل آیه شریفه ؛ مع الانبیاء فی القرآن ، ص ٢٦٧.