یعقوب علیه السلام هرچه دراین مورد فکر کردکه چگونه با حفظ آداب و پرهیز از بروز اختلاف بین برادران،آنان را قانع کند،راهی پیدا نکرد، جز اینکه صلاح دید تا این تلخی را تحمّل کند و گرفتار خطر بزرگتری نگردد، ناگزیر اجازه داد که یوسف علیه السلام را با خود ببرند.

آنها لحظه شماری می‌کردند که فردا فرا رسد و تا پدر پشیمان نشده، یوسف علیه السلام را همراه خود ببرند. آن شب، صبح شد. صبح زود نزد پدر آمدند و یوسف علیه السلام را با خود بردند، وقتی که آنها از یعقوب علیه السلام فاصله‌بسیارگرفتند، کینه‌هایشان آشکار شد و حسادتشان ظاهر گشت و به انتقام‌جویی از یوسف علیه السلام پرداختند.

وی در برابر آزار آنها نمی‌توانست کاری کند، آنها به گریه و خردسالی او رحم نکردند و آماده اجرای نقشه خود شدند.

پیراهن یوسف علیه السلام را از تنش بیرون آوردند و او را بر سر چاه آورده و در چاه انداختند.

یوسف علیه السلام در درون چاه قرار گرفت، در میان تاریکی اعماق چاه با آن سنّ کم[١] تنها و درمانده شده، به خدا توکّل کرد، خداوند نیز به او لطف نمود، فرشتگانی را به عنوان محافظ و تسلّی خاطر او، نزد وی فرستاد و به او وحی نمود:

«ناراحت نباش!روزی خواهد آمد، که برادرانِ خود را، از این کار بدشان آگاه خواهی ساخت، آنها نادانند و مقام تو را درک نمی‌کنند».

[١] . روزی که یوسف در چاه افکنده شد، بیشتر از ده سال نداشت و بعضی روایات، آن را میان هفت تا دوازده سال متغیّر می‌دانند و یعقوب علیه السلام در آن وقت مردی چهل ساله بود. (مجمع البیان ، ج ٥ ، ص ٣٢٨).