اسماعیل علیه السلام مأمور تبلیغ قبیله جُرْهم (نام یکی از قبایل عرب بائده است) در مکّه بود و در میان آنان رشد و نمود کرده بود، مدت دعوت و رسالت وی چهل سال طول کشید.[٣]

همچنین اسماعیل علیه السلام به «ذبیح الله» ملقّب است، چرا که خداوند به ابراهیم علیه السلام فرمان داد که فرزند خود را ذبح کن، و این امر، امتحانی بزرگ است.

در قرآن کریم آمده است که ابراهیم علیه السلام به اسماعیل گفت: «پسرم، در خواب دیدم (بر من وحی شد) که تو را ذبح می‌کنم؛ نظر تو چیست؟ گفت: ای پدر، به آنچه فرمان داری عمل کن و ان شاءالله مرا از صابران خواهی یافت».[٤]

سپس ابراهیم علیه السلام فرزند دلبند خویش را به قربانگاه برد و دست و پایش را بست و کارد را بر گلوی او فشرد، امّا کارد نمی‌برید و در این هنگام به ابراهیم علیه السلام ندا رسید :

«ای ابراهیم! رؤیای خود را تصدیق کردی (دستور خداوند را اجرا کردی)، کارد را از گلویش بردار، ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم».[٥]

سپس گوسفندی را به جای او قربانی کرد و این سنّت همچنان در مراسم حج باقی است.

[١] . سوره مریم/ ٥٤.

[٢] . سوره‌های انبیاء/ ٥٨ ؛ ص/ ٤٨.

[٣] . دائره الفرائد، ج١، ص ٢٤٠.

[٤] . سوره صافات/ ١٠٢.

[٥] . سوره صافات/ ١٠٥.