به این ترتیب این مادر و پسر، در آن دوران وحشتناک با تحمّل مشقّت‌ها و رنج های گوناگون، به زندگی خود ادامه دادند تا اینکه او دوران کودکی را پشت سر گذاشت و به سنّ سیزده سالگی رسید.

یک روز دامن مادر را گرفت و از او خواست که وی را به خانه ببرد، ولی مادر نگران بود و از خطر نمرودیان ایمن نبود.

لذا گفت: نور دیده! صبر کن، تا در این باره با سرپرستت (آزر) مشورت کنم و راه‌های انتقال به خانه را بررسی کنم، اگر صلاح باشد بعد نزدت آیم و تو را به شهر می‌برم.

تا اینکه در یکی از دیدارها در حالی که هوا روبه تاریکی می‌رفت، ابراهیم علیه السلام را از غار بیرون برد و با خود به خانه آورد، ولی ابراهیم علیه السلام از دیدن ستارگان و ماه، و فردایش از دیدن خورشید، خداشناسی و توحید را در عالم آن روز ترسیم کرد و گفت: همه اینها دلیل خداشناسی است و نشان می‌دهد که آفریدگاری این اجرام آسمانی را پدید آورده است، قرآن مجید آن لحظه را در چند آیه بازگو می‌نماید.[١]

شخصیّت حضرت ابراهیم علیه السلام

ابراهیم علیه السلام نزد پیروان ادیان سه گانۀ یهود و مسیحیّت و اسلام دارای جایگاهی والاست.

سراسر زندگی آن حضرت کوشش و فداکاری در راه پروردگار خود بود.

وی از جنبۀ اخلاص و فداکاری در راه عشق به خدا، الگویی زنده برای همۀ آیندگان است، چنانکه جایگاه والا و برجستۀ آن حضرت، نهفته درمقام ابوالانبیایی وی بود،دین مبین اسلام همان دین ابراهیم علیه السلام است.[٢]

[١] . سوره انعام/ ٧٤-٨٠.

[٢] . سوره نحل/ ١٢٣.