كتاب كشف المحجه اين كتاب را به او نسبت داده است. ٢. ابو على، فضل بن حسن بن فضل طبرسى (م ٥٤٨) صاحب تفسير مجمع البيان. نويسنده كتاب غوالى و محدث استرآبادى و نيز ابن ابى جمهور احسائى در كتاب مجلّى اين نظر را اختيار كرده‌اند. ٣. ابو نصر، حسن بن فضل بن حسن صاحب كتاب مكارم الاخلاق فرزند امين الاسلام طبرسى صاحب تفسير مجمع البيان. ٤. ابو فضل، على بن حسن بن فضل، نوه صاحب تفسير مجمع البيان. كتاب نثر اللئالى و كتاب مشكاة الانوار- كه آن را به منظور تكميل كتاب پدر خود مكارم الاخلاق نگاشته است- از اوست. ٥. ابو على، محمد بن فضل طبرسى از شاگردان شيخ طوسى.

٦. ابو على، حسن بن على بن محمد طبرسى معاصر خواجه نصير الدين طوسى.

اما درباره خود كتاب بايد دانست كه مطالب آن مرسل و بدون اسناد است و بيشتر آن آميخته‌اى است از روايات نقلى و استدلال‌هاى عقلى كه تنها مى‌توان به خود استدلال‌ها اعتماد كرد نه به اسناد آنها. به همين دليل، علما از اعتماد به روايات اين كتاب منع نموده و به عقلانى بودن متون روايات توجه كرده‌اند نه نقلى بودن آنها؛ و اين مسأله، از منزلت كتاب- به‌عنوان سند روايتى حوادث تاريخى پيشين- مى‌كاهد. شايد هم مؤلف از روى تعمد نام خود را در كتاب مخفى نگاه داشته است. او در سبب تأليف آن گفته است كه مى‌خواهد با ترغيب شيعيان، آنان را به طريق مجادله پسنديده رهنمون گرداند؛ بدين منظور انواع جدل را در زمينه‌هاى مختلف دينى آورده و همه يا بعضى از آنها را براى ترويج اين راه به بزرگان نسبت داده است. او مى‌گويد: «اسناد بيشتر اخبارى را كه ياد كرده‌ايم نياورده‌ايم؛ يا به دليل وجود اجماع بر آن، يا به علت موافقت آن با دليل عقلى و يا به دليل اشتهار آن در كتب سير و حديث». بنابراين، اين كتاب به كتابى كلامى شبيه‌تر است تا كتابى حديثى يا تاريخى، و استدلال عقلى در آن، بيشتر از نقل است. از جمله اين جدل‌ها، استدلال‌هاى فراوانى است كه نويسنده براى جواب دادن به سؤال‌هاى ملحدى كه مى‌پنداشته قرآن دچار تناقض است آورده است.

او اين گفتگو را به امير مؤمنان، على عليه السّلام نسبت داده است. حال آنكه احتمالا سؤال‌هايى فرضى است كه براى آگاه نمودن به چگونگى استدلال و مجادله احسن،