در سايه ولايت حاكم عدالت گستر، و دست ياران او، هر حقى احيا و هر عدلى اقامه مى‌شود، هرگونه ظلم و ستم و تباهى، نابود مى‌شود. ازاين‌رو، آن كس كه براى تقويت چنين دولتى تلاش و كمك نمايد، بر طاعت خداوند و قوت يافتن دين او، جدّيت كرده است.[١] و امير المؤمنين عليه السّلام فرمود:

حكمران، پرهيزدهندگان از محرّمات الهى‌اند.[٢] و در روايات متعددى، از پنج فريضه نماز، زكات، روزه، حج و ولايت، به عنوان پايه‌هاى اسلام ياد شده است. و در برخى اضافه شده كه:

به هيچ چيز مانند ولايت (حكومت) سفارش نشده است.[٣] و در برخى ديگر آمده است:

ولايت (حكومت) برتر از بقيّه است؛ زيرا كليد همه آن‌ها است و والى، دليل و راهنماى آن‌ها مى‌باشد.[٤]

[١] - قال الصادق عليه السّلام:« ان فى ولاية والى العدل و ولاته احياء كل حق و كل عدل و اماتة كل ظلم و جور و فساد فلذلك كل الساعى فى تقوية سلطانه و المعين له على ولايته، ساعيا الى طاعة اللّه، مقويا لدينه»( ابن شعبه حرانى، تحف العقول، ص ٣٣٢).

[٢] -« السلطان وزعة اللّه فى ارضه»( نهج البلاغه، كلمات قصار، ص ٣٢٤).

[٣] -« و لم يناد بشى ما نودى بالولايه»( وسائل الشيعه، ج ١، ص ١٠).

[٤] -« الولاية افضل، لانها مفتاحهنّ و الوالى هو الدليل عليهنّ»( كافى، ج ٢، ص ١٨).