سياست از دين جدا است، لذا ملت‌هاى مسلمان در اين عصر بايد ارباب دين را از دخالت در سياست باز دارند»، منتشر ساخت.[١] او در اين كتاب، هر چند نمى‌تواند اقدامات حكومتى پيامبر را در رهبرى جنگ‌ها و نصب قضات و جمع‌آورى صدقات، ناديده بگيرد و آن‌ها را انكار نمايد، ولى در عين حال مى‌گويد: همه اين‌ها كارهايى براى اداره شئون دنيوى مسلمانان بوده و به اين جهت، خارج از دايره رسالت در دعوت اسلام قرار داشته است. ازاين‌رو، گفته ابن خلدون كه «در اسلام، سلطه دينى با سلطه سياسى درهم مى‌آميزد»، سنديت شرعى ندارد و با طبيعت اسلام مغير است.[٢] عبد الرزاق براى اثبات اين‌كه تشكيل حكومت و اداره دولت، از حدود رسالت الهى پيامبران خارج است و پيامبر اسلام، فراتر از رساندن وحى الهى به مردم، و در جهت دخالت‌هاى سياسى، هيچ‌گونه مسئوليت آسمانى و خدايى نداشته است، به اين آيات استشهاد مى‌كند.

و من يطع الرسول فقد اطاع الله، و من تولّى فما ارسلناك عليهم حفيظا؛[٣] هركس از پيامبر فرمان برد، از خدا فرمان برده است؛ و هر كه روى گردانيد، تو را نگاه دارنده آنان نفرستاديم.

قل لست عليكم بوكيل؛[٤] بگو: بر شما وكيل نيستم.

و ما انا عليكم بوكيل؛[٥]

من بر شما وكيل نيستم.

[١] - ر. ك: مقدمه محمد عماره بر كتاب« الاسلام و اصول الحكم»؛ حميد عنايت، سيرى در انديشه سياسى عرب، ص ١٨٣.

[٢] - على عبد الرزاق، الاسلام و اصول الحكم، ص ١٤٨.

[٣] - نساء( ٤) آيه ٨٠.

[٤] - انعام( ٦) آيه ٦٦.

[٥] - يونس( ١٠) آيه ١٠٨.