نگرانى من از اين است كه بر امت اسلامى، بى‌خردان و بدكاران، ولايت و حكمرانى نمايند. پس مال خدا را بين خودشان دست‌به‌دست گردانده، بندگان خدا را بردگان خود، نيكان را سركوب، و فاسقان را متشكل و ياران خويش قرار دهند.[٢] اين بيانات، علاوه بر آن‌كه بر تقوا در حاكم اسلامى، تأكيد دارد، سرّ اين شرط و ضرورت اين ويژگى را نيز توضيح مى‌دهد و نمايانگر آن است كه اگر فسق و فجور، بى‌بند و بارى و بى‌تعهّدى، در زمامدار حكومت نفوذ يابد، چه آثار خطرناك و تبعات ناهنجارى در اجتماع به جاى مى‌گذارد. لذا امام حسين عليه السّلام در پاسخ نامه‌هاى مردم كوفه سوگند ياد مى‌كند كه:

فقط آن كس كه بر طبق كتاب خدا حكم مى‌كند، قسط را برپا مى‌دارد، دين حق را باور دارد و نفس خويش را در آن‌چه كه خدا مى‌خواهد، حبس نموده و محدود ساخته است، امام و پيشواى مسلمين است.[٣]

حكمت و ضرورت شرط عدالت‌

اصرار بر عنصر ايمان و تقوا، در فرمانرواى جامعه، برخاسته از مبانى‌

[١] - نهج البلاغه، خ ١٣١.

[٢] - همان، نامه ٦٢.

[٣] - محمود شريفى و ديگران، موسوعة كلمات الامام الحسين( ع)، ص ٣١٣.