همه انسان‌ها در پرتو عقل فطرى و درك وجدانى خود، بر اين حقيقت اتفاق‌نظر دارند كه در سپردن كارها لياقت و شايستگى افراد را بايد در نظر گرفت. و براساس همين معيار عقلانى، براى انجام كارهاى شخصى خويش، كارگزارانى لايق برمى‌گزينند، تا جايى كه حتى ساعت مچى خود را هم براى تعمير، به دست هركس نمى‌دهند، و در معالجه بيمار، به اظهارات افراد غير متخصّص اعتنا نمى‌كنند و چنان‌چه افرادى احيانا به اين اصل و ضابطه، توجه نداشته هر كار را به هر شخصى بسپارند، مورد ملامت قرار گرفته، و روششان به دور از رشد و حكمت، تلقى مى‌گردد.

بر مبناى اين قانون خردپسند، زمام امور جامعه، بايد در اختيار افراد شايسته قرار گيرد. البته شايستگى، يك مفهوم نسبى است و براى انجام هر كار، فراهم‌بودن شرايط خاصى، شايستگى و لياقت شمرده مى‌شود؛ ولى درعين‌حال‌عقل در همه زمينه‌ها، آگاهى، توانايى و درستكارى را به عنوان اصول كلى و غير قابل تغيير لياقت مى‌داند و فرمان مى‌دهد كه در هر كار بايد به سراغ انسان آگاه، توانا و درستكار رفت تا:

- در پرتو آگاهى‌اش، مسئوليت خود را به خوبى بشناسد و به همه جوانب آن احاطه داشته باشد.