(مسأله ١٠١١) در شبهاى ماه رمضان اگر كسى عمداً خود را جنب كند در حالى كه ملتفت باشد وقتى براى غسل و تيمم ندارد، روزه‌اش باطل مى‌شود، ولى بايد آن روز را امساك كند و بعد كفاره دهد وقضانمايد، اما اگر وقتى براى تيمم داشته باشد بنابر اقرب جايز است مكلف خود را جنب كند، امّا بنابراحتياط نبايد خود را جنب نمايد و اگر در فرض مذكور خود را جنب نمايد روزه‌اش با تيمم صحيح است و بنابراحتياط مستحبى بعداً قضا كند، ولى اگر عمداً تيمم هم نكند روزه‌اش باطل مى‌شود، اما بايدآن روز را امساك كند و بعد كفاره دهد و قضا نمايد.

(مسأله ١٠١٢) اگر جنب در شب ماه رمضان غسل را فراموش كند وبعد از يك يا دو روز يا بعد ازگذشت يك ماه متوجه شود كه جنب بوده است، روزه‌اش باطل است وبايد قضا نمايد، ولى غير آن ازواجب معين وغير معين قضا ندارد وبنابراقوى غسل حيض ونفاس را اگر زن فراموش كند ملحق به غسل جنابت نمى‌شود، اگرچه بنابراحتياط استحبابى ملحق مى‌شود.

(مسأله ١٠١٣) اگر جنب به خاطر بيمارى و مانند آن نتواند غسل كند، بايد قبل از اذان صبح تيمم نمايد و اگر عمداً تيمم نكند، بايد آن روز را امساك نمايد و بعد كفاره دهد و قضا كند و اگر تيمم نمود، بهتر آن است تا صبح بيدار باشد.

(مسأله ١٠١٤) اگر به گمان اين‌كه وقت، براى غسل دارد خود را جنب كند و بعد خلاف آن معلوم شود، چنان‌چه در بقاى وقت بر دليلى مانند استصحاب اعتماد كرده باشد روزه‌اش صحيح است و چنان‌چه معتقد باشد كه گمانش حجت است و به آن اعتماد كند بازهم روزه‌اش صحيح است، ولى اگر گمان هم نداشته باشد، بايد آن روز را امساك كند و بعد كفاره دهد و قضا نمايد.

صورت‌هاى‌ مسأله بالا:

اول: اگر جنب در شب ماه رمضان مطمئن باشد كه اگر به خواب رود قبل از اذان صبح بيدارمى شود، مى‌تواند بخوابد و چنان‌چه تا اذان صبح اتفاقاً بيدار نشد، روزه‌اش صحيح است.

دوم: اگر جنب در شب ماه رمضان اطمينان نداشته باشد كه قبل از اذان صبح بيدار مى‌شود، جايزنيست قبل از غسل كردن بخوابد و اگر خوابيد و تا اذان صبح بيدار نشد، بايد آن روز را امساك، سپس قضا كند و كفاره بدهد.

سوم: اگر جنب بخوابد و مطمئن باشد كه بيدار مى‌شود و در بين شب نيز بيدار شود، چنان‌چه بخواهد دوباره بخوابد، بايد مطمئن باشد كه مجدداً بيدار مى‌شود و الا جايز نيست بخوابد و اگر