(مسأله ٩٩٩) اگر در ماه رمضان از روى فراموشى يا جهل به حكم يا به موضوع، نيت نكند وقبل ازباطل نمودن روزه متوجه شود، بايد آن روز را به اميد تقرب به خدا وقبولى صيام روزه بگيرد، سپس قضا نمايد.

(مسأله ١٠٠٠) اگر روزى را كه شك دارد آخر شعبان است يا اول رمضان، به نيت آخر شعبان روزه مستحبى يا قضا يا نذرى بگيرد و در واقع آن روز مشكوك از ماه رمضان باشد، از روزه ماه رمضان كفايت مى‌كند. اگر قبل از ظهر يا بعد از آن معلوم شود كه آن روز، اوّل رمضان است، بايد نيت روزه رمضان نمايد. اگر روز شك را به نيت رمضان روزه بگيرد، روزه باطل است و اگر به نيت مافى الذمه روزه بگيرد صحيح است، اگرچه در تطبيق آن بر اول ماه رمضان و آخر شعبان ترديد داشته باشد. اگرآن روز را بعينه نيت كند به اميد آن‌كه اگر از شعبان است روزه مستحب يا قضا باشد و اگر از رمضان است روزه واجب، در اين صورت روزه نيز صحيح است.

(مسأله ١٠٠١) اگر روز شك را به قصد آن‌كه از رمضان است روزه بگيرد روزه او باطل است و اگر روز شك را به اميد ماه رمضان روزه بگيرد، بنابر اقرب صحيح است و اگر در روز شك بخواهد روزه را بخورد ولى پيش از انجام دادن مفطر قبل از ظهر متوجه شود كه روز اول ماه رمضان است، بنابر اظهرتجديد نيت واجب نيست، اگرچه احتياط آن است كه روزه را ادامه دهد و تمام نمايد، سپس آن راقضا كند و چنان‌چه بعد از ظهر متوجه شود، هرچند چيزى نخورده باشد تجديد نيت كافى نيست و واجب است آن روز را مثل روزه داران امساك كرده، و سپس قضا نمايد.

(مسأله ١٠٠٢) واجب است نيت روزه تا آخر روز استمرار داشته باشد و چنان‌چه ترديد نمايد يافعلًا از نيت خود برگردد، روزه باطل مى‌شود، همچنين اگر نيت كند در آينده روزه‌اش را بهم بزند ياترديد نمايد يا مثلًا نيت نمايد چيزى بخورد و بداند آن چيز روزه را باطل مى‌كند، در هر صورت روزه باطل مى‌شود. منظور از نيت قطع، آن است كه مكلف قصد كند كه از التزام نفسى و خوددارى ازمبطلات روزه، صرف نظر نمايد ونيت كند كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و منظور از نيت قاطع آن است كه نيت كند چيزى را بخورد و به سوى آن حركت كند. اگر به خاطر شك در صحت روزه‌اش ترديد كند، ظاهراً روزه‌اش صحيح است، اين در روزه واجب معين است، اما در روزه غيرمعين، بنابر اظهر برگشتن (رجوع (به نيت، قبل از زوال كفايت نمى‌كند.