(مسأله ٥٨٩) اگر براى غير ركوع خم شود و در همان حال خميدگى قصد ركوع نمايد، كفايت نمى كند ونمازش باطل مى‌شود، اگرچه از روى فراموشى يا جهل باشد. ولى اگر به حد ركوع نرسد ابتدا بايستد و بعد ركوع كند يا اگر به حد ركوع رسيده ولى قصد ركوع نكند، نمازش صحيح است.

(مسأله ٥٩٠) اگر انسان در حال قيام براى ركوع خم شود ولى در حال خم شدن از ركوع غفلت نموده، به سجده برود و سجده را انجام دهد و متوجه حال شود چنان‌چه مطمئن باشد كه بعد از تحقق مسماى ركوع از قيام غافل شده است نمازش صحيح است چه بعد از دو سجده متوجه شود وچه قبل از آن و اگر مطمئن نباشد كه مسمّاى ركوع انجام يافته و پيش از سجده دوم متوجه شود، بايد بايستد وركوع وسجود بجا آورد، و در اين صورت نماز او درست است و سجده وسطى لغو است و اگر ياد آورى او بعد از سجده دوم باشد نمازش باطل است. همچنين اگر از ركوع غفلت كند و به سجده برود و پيش از سجده دوم متوجه شود، بايد بايستد وركوع وسجود انجام دهد و در اين صورت نماز او صحيح است و اگر بعد از سجده دوم باشد، نمازش را بايد اعاده كند.

(مسأله ٥٩١) اگر نمازگزار در حال قيام شك كند كه قيام او قبل از ركوع است يا بعد از آن بايد به ركوع رود و اگر خود را در حال ركوع بيابد وشك كند ذكر واجب را گفته است يا نه، بايد ذكر رابگويد.

(مسأله ٥٩٢) اگر نمازگزار در حال سجود شك كند كه ركوع كرده است يا نه، به شك خود اعتناننمايد و بنا را گذارد كه ركوع را انجام داده است، بشرط آن‌كه احتمال دهد كه متوجه بوده بايد ركوع راقبل از سجود انجام دهد، ولى اگر در حال خم شدن به سجود شك كند كه ركوع نموده يانه، اول بايدبايستد و بعد ركوع نمايد و اگر بعداز سر برداشتن از ركوع يا سجده در صحت ركوع وسجود شك كند، بنا را بر صحيح بودن آنها بگذارد، و اگر بعد از ركوع شك كند كه ذكر واجب را گفته است يا نه، ويا آن راصحيح گفته است يا نه، بنارا بر گفتن وصحيح بودن بگذارد.

(مسأله ٥٩٣) در صورت امكان، واجب است كه نمازگزار در قيام بطور معتدل وكاملًا راست بايستدو اگر به چپ يا راست خم شود يا پاها را خيلى باز كند كه ايستادن بر آن صدق نكند