اگرشتر را با ذبح يا غير شتر را با نحر، تذكيه كند، حلال نمى‌شوند. البته اگر تذكيه آن را درك نمايد، به اين صورت كه غير شتر را اوّل نحر كند و پيش از مردنش آن را ذبح نمايد، حلال مى‌باشد، يا شتر را اوّل ذبح كند و قبل از مردن، او را نحر نمايد، حلال مى‌باشد.

(مسأله ٢٩٢٠) چگونگى نحر شتر اين است كه وسيله‌اى مانند كارد يا نيزه يا داس، در گودى كه دربالاى سينه شتر و چسپيده به گردن او مى‌باشد، فرو برده شود. و هرآنچه در ذبح كننده شرط است. ازقبيل مسلمان بودن و ... در نحر كننده نيز شرط مى‌باشد، همچنان كه در وسيله نحر نيز تمام چيزهايى كه در وسيله ذبح شرط بود مانند اين كه ابزار، آهن باشد نه استيل و مانند آن، معتبر مى‌باشد. در نحر تسميه و رو به قبله بودن شتر و حيات در حال نحر، واجب است، چنان كه در ذبح واجب بود و نحر شتر در حال ايستاده، يا به زانو نشسته، در صورتى كه رو به قبله باشد جايز است.

(مسأله ٢٩٢١) اگر ذبح يا نحر حيوان ممكن نباشد مانند حيوانى كه سرپيچى كند يا حيوانى كه ديوارروى او خراب شده يا در چاه يا رودخانه افتاده ومانند اين ها، در اين صورت جايزاست كه حيوان را باشمشير يا خنجر يا كارد و مانند آنها، زخمى كند، اگرچه موضع زخم جاى تذكيه نباشد و گوشت او با اين عمل حلال مى‌شود. البته تسميه و اجتماع شرايط ذابح در عاقر يعنى- كسى كه با زخم واردكردن حيوان را مى‌كشد- لازم است.

(مسأله ٢٩٢٢) تذكيه جنين مربوط به تذكيه مادر اوست بنابراين اگر مادرش بدون تذكيه بميردوجنين نيز در شكم او بميرد، خوردنش حرام است. نيز اگر جنين زنده خارج شود وبدون تذكيه بميرد. امّا اگر زنده خارج شود و تذكيه شود، يا مادرش تذكيه شود وجنين در شكم او بميرد، خوردنش حلال مى‌باشد.

(مسأله ٢٩٢٣) اگر مادر جنين تذكيه و جنين زنده خارج گردد، امّا وقت براى تذكيه نباشد وبدون تذكيه بميرد، اقوى حرمت آن است. امّا اگر مادرش بدون تذكيه بميرد و جنين زنده خارج گردد و وقت براى تذكيه نباشد و بميرد، باز هم اشكالى در حرمت آن نيست.

(مسأله ٢٩٢٤) اگر مادر جنين بميرد، بايد به مقدار متعارف شكم او را بشكافد وجنين را از آن خارج و تذكيه نمايد و اگر به تأخير بيندازد تا جنين در شكم مادر بميرد، حرام مى‌گردد، چنان كه اگر جنينى بعد از شكافتن شكم مادرش وقبل از تذكيه او بميرد، حرام است.

(مسأله ٢٩٢٥) در حلال شدن جنين با تذكيه مادرش، معتبر است كه جنين تام الخلقه بوده و