(مسأله ٢٩١٥) در تسميه، ذكر خداوند متعال همراه با تعظيم كفايت مى‌كند، مانند گفتن «الله اكبر» يا «الحمد لله» و يا «بسم الله» و اكتفا كردن به اسم شريف به تنهايى مانند «اللَّه» اشكال دارد، بلكه منع است چنان‌چه در بحث شكارگذشت.

سوّم: آنچه در حال سر بريدن حيوان معتبر مى‌باشد زنده بودن ذبيحه در حال وقوع ذبح است، اگرچه نيمه جان باشد، بنابراين اگر ذبح كننده در هنگام ذبح، علم به حيات داشته باشد يا اماره بر آن دلالت كند، مانند حركت دادن دُم يا چشم يا گوش، گوشت حيوان، حلال مى‌باشد، اگرچه در زمان سربريدن خون خارج نشود يا قطره قطره خارج شود. اگر نسبت به حيات ذبيحه شك كند، در حكم به زنده بودن در زمان ذبح كافى است كه بعد از تمام شدن ذبح، حركتى در اعضاى حيوان پيدا شود، اگرچه كم باشد مانند پلك زدن و نظير آن و اگر به حيات او در حين ذبح، علم داشته باشد نيازى به اين حركت هم نيست.

(مسأله ٢٩١٦) چهارم: ممكن است كه شروع به ذبح نمودن از محل آن معتبر نباشد، بنابراين اگرحيوانى را از قفا (پشت گردن) ذبح كند و اوداج اربعه (چهار رگ) را ببرد بدون اين كه گردن او را قطع كند يا از جاى ديگر شروع كند، كفايت آن بعيد نيست، اگرچه احتياط ترك آن است، بنابراين اگر كارد را زير رگ‌هاى چهارگانه فرو كند و آنها را قطع كند ممكن است كه چنين سربريدنى صحيح باشد، زيرا معيار همان قطع اوداج است، چه شروع از مذبح باشد يا ازجاى ديگر.

(مسأله ٢٩١٧) احتياط لازم آن است كه سر ذبيحه را عمداً قبل از مرگ قطع نكند، ولى اگر اين كار از روى غفلت يا تيزى كارد يا غير آن باشد، اشكال ندارد. چنان كه احتياط آن است كه هنگام ذبح، عمداًحيوان را قطع نخاع نكند؛ نخاع رشته سفيدى است كه از وسط ستون فقرات از گردن تا دُم كشيده شده است.

(مسأله ٢٩١٨) اگر پرنده‌اى را ذبح كند وسرش را عمداً قطع كند، اظهر آن است كه خوردن آن جايز است، امّا بعيد نيست كه قطع كردن سرپرنده در صورت عمد و با توجه، حرمت تكليفى داشته باشد.

(مسأله ٢٩١٩) در بين چهارپايان، تذكيه شتر با نحر است كه در غير شتر نحر جايز نيست، پس‌